Tuesday, August 22, 2017

- Fast skribent i VL. Elskar det. Takknemleg. Tenker å skrive om erfaringar, og ut frå kunnskapsbasen min. Om fundamentalisme, religion, det sunne liv. På positivt og oppbyggjande vis. Men eg ynskjer også å seie ting som få andre seier ope, men som likevel er sanne. Peike på dilemma og konfliktar som blir dyssa ned. Kolk skriv at dette var noko av det viktigaste han lærte av sin læremeister på Harvard: Mange vonde tilstandar for menneske oppstår når ein ikkje talar sant, men fortel lygner til seg sjølv. Lækjinga kan kome av å søke - og seie høgt ut - sanninga, i respekt og kjærleik.

Tenker at Vigdis Hjorth-saka på komplekst vis også viser at sanning kan vere ulik for ulike menneske. Jo - noko skjedde. Anten vart Vigdis utsett for overgrep, eller ikkje. Men utover dette er det også sterkt ulike perspektiv. Eg ser nok Vigdis' bok som eit "textbook example" på PTSD, i all sin vanskelege kompleksitet. Men eg har ikkje lese Helgas mot-bok.






- Eg forstår kroppen min meir og meir, og takk for det. Eg har ein gut infection, som fundamentalt skaper problem. Har også fleire infeksjonar, slik vi alle har det :-S :-S Men den i fordøyingssystemet er problemet. Mange slit med dette i vesten i vår tid. Det er noko vanskeleg å vite korleis ein skal gripe det an. Det finst fleire strategiar, og ein del av dei er gjensidig utelukkande.

Skal ein ete mykje sunt kjøt og fisk, for å få mineral som styrker immunforsvaret? Eller skal ein bli veggis, for å halde miljøet i tarmen alkalisk, og hindre bakterievekst?

Skal ein faste, og i så fall kor mykje, og korleis?

Kva type carbs skal ein ete? Bør ein ete stive eller ikkje? Skal ein bruke pseudo-grains eller ikkje?

Skal ein bruke urte-antibiotika? Kan det vere skadeleg, eller er det harmlaust?

Skal ein bruke jod som supplement, eller ikkje, når ein potensielt har autoimmun reaksjon?

Etc. Veldig mange vanskelege spørsmål. Det som er bra, er at eg har fått meir og meir tru på at min helsetilstand er kurerbar. Det er vegen dit som er vanskeleg. Eg må føle meg fram. Og eg har mange svar på spørsmåla ovanfor, eg veit berre ikkje nett kor rette dei er. Eg tenker at eg skal gjere det som skal til, uansett kva i ******* det er.


- Min gode ven Nobu tipsa meg om eit TED-foredrag. Folk lever lenge på Sardinia. Kvifor? Kanskje at dei har nære, tette, avstressa sosiale relasjonar. Det er utruleg gledebringande og avstressande og helsebringande. Dette er eit primært livsmål for meg.




- Eg har bestilt billett til Sundfør i KRistiansand. Konge, det. Eg vart så glad førre gong eg var på konsert med henne. Så det er terapi for meg, litt som massasje. Dyrt, men bra. Men eg kan også kombinere det med å besøke familie, så dette er bra.



Sunday, August 20, 2017

Var i Oslo i helga. Var litt trøytt då eg reiste. Lurte på om eg skulle reise likevel. Gjorde det. Angra ikkje. For eg fekk vere med familien. Mamma, pappa, Andreas, Nina, Kjetil.

Eg har vurdert å flytte attende til Oslo. Blir betenkt når eg er der. Ja. Yoga, Litteraturhuset, konsertar, cafear og mange potensielt nye vener. Kvifor er eg betenkt? Fordi folk arbeider så heftig for å vere vellukka. Det er så mykje fasade. På vestkanten er det overflod av pengar, og folk ser like ut. Men lite genuin kontakt. Og kvar er møtestadene?

Eg var på Grønland. Der er det mange kulturar, mindre pengar, og sikkert også mykje svart arbeid. Men eg slappar av og trivast. Det er fargar der. Folk i gatene. Ikkje så mykje fasade. Ikkje så mykje stress. Eg blir svært betenkt.

Det er klart for meg at Noreg er eit svært effektivt samfunn, politisk, byråkratisk, økonomisk, liberalistisk, infrastrukturelt, arbeidsmessig. Og det er overflod her. Men mykje har gått tapt, av ting som ikkje kan målast i kr og øre, eller som ikkje kan gjerast til gjenstand for politisk styring.

Eg veit ikkje kva eg skal tenke om det, bortsett frå at eg sjølv må vere veldig medviten på å ikkje bli riven med av systema. Eg må finne min eigen veg, ut frå kva min natur og mitt indre fortel meg at er sunt. Og Oslo er ikkje nett berre hjelpsamt i den prosessen.


Sjekk ut denne. Sign o the times. Det er til å bli sett ut av. Men eg må vere medviten.
 
 

Thursday, August 17, 2017



Fekk tips om Rankins bok. Kjøpte den. Tenkte, "uhm, dette er ikkje top notch". Solgte den. Men no angrar eg. JAJA.

Uansett. Rankin har samla forskning som peikar på korleis "utanom-medisinske faktorar", så å seie, spelar inn på kroppens lækjande evner.

Veldig viktige ting.

Viktigast er å ikkje stresse, å ha indre ro og vere god mot seg sjølv. Gode relasjonar, vere på plass i livet, blomstre og utfalde seg som menneske. Forutan naturlegvis god søvn, god diett, god trening etc.

Dersom du har trua på å bli frisk - placebo - aktiverast kroppens lækjande eigenskapar, så å seie. Men det er også motsett: Dersom ein ikkje har trua, og er negativt innstilt mot seg sjølv, så brytast kroppen ned.



Det er veldig tankevekkande for meg, dette her. Eg har sjølv vore nådelaus mot meg sjølv, i mitt vaksne liv. Kanskje dels fordi eg kjem frå ein noko perfeksjonistisk familiebakgrunn, men framfor alt fordi Bibelen på mange vis er nådelaus. Nådelaus. Nådelaus. Nådelaus.

Eg tenker på dette. Å vere god mot kroppen sin. Noko av det trur eg yoga dreier seg om. Å kjenne på kroppen, og å vise miskunn mot den. Kanskje det er det yoga primært dreier seg om.

Og det å ta imot kjærleik. Tillate seg sjølv det, på ein måte. Eg meiner...elske seg sjølv. Og når ein så mottek kjærleik frå andre, å verkeleg ta den imot for det den er. Ekte kjærleik. Hm. (Eg snakkar ikkje primært om damer no, sjølv om det alltid ligg der). Agh.

Wednesday, August 16, 2017

Kjensler er kompass. DEt er viktig, det som vert sagt nedanfor, at gode kjensler er bra for kropp og sjel, medan negative kjensler er skadelege. Men - dei sender signal om noko som oppfattast som gale, av meg, ikkje sant. Så noko må endrast.

Kva om ein let dette prinsippet få forkøyrsrett også i møte med kristen forkynning og Bibel? Det er det motsette eg har gjort, ikkje sant. Og då blir kompasskursen messed up. Ein manglar kompass. Gode kjensler, dårlege kjensler, irrelevant. Dermed set ein seg opp for dårleg helse. Kroppen og psyken sender signal, og byrjar å rope: "Hei!!! Noko er gale, Hallvard!!!!" Men signala ignorerast, for dei er ikkje tillatt å kome fram i ljoset, eller bli anerkjent som ekte signal om noko gale.

Vel, ikkje lenger.




...og ein ting til. Slikt manglande kompass gjeld i møte med kristendom. Men også i møte med foreldre og familie. "Burde eg følt annleis i møte med det mor og far gjer og seier?" Dette handlar også om å vekse opp, så å seie, bli vaksen og ta eigne val. Men det fordrar ei slags lausriving frå haldningar og tankesett hjå foreldre. Slike ting er jo "second nature" og sjølvsagte og ugjennomtenkte, frå oppveksten si side, liksom.






Ja. Mykje meir å seie om dette. Eg kjenner mykje på det Lennon sa. Korleis føle når ein ikkje veit kva ei kjensle er? Når ein ikkje veit kva ein skal føle? Når ein ikke har kjent på kjensler før? Ja. Tenker på dette. "føler på dette" :P


Veldig bra!!!

Eg gjennomførte denne. Yoga er litt feminint, på ein måte. Mest damer som driv med det. Eg trøystar meg med at leiande forskarar på traumer etc. også driv med det - Kolk er sjølv Yoga-instruktør. Hm. Ja. Noko feminint. Samstundes tenker eg meir og meir at det er noko usunt og ubalansert i norske kjønnsroller. Også i kristne miljø. Det kan eg skrive meir om ein annan gong. Men eg meiner det er noko her som ikkje nett er i kontakt med menneskenaturen.

Det som er bra for meg men denne øvinga, som eg gjennomførte, er at eg brukar ledd og strekker musklar, på måtar eg ikkje vanlegvis gjer. Veldig bra. Merkar det er bra for kroppen.

Det andre, som er djupare, er at det er "poses" her. Ulike dyr, menneske, sinnsstemningar etc. Og når ein går inn i dette med kroppen, så kjem ein inn i nye måtar å vere menneske på. Veldig tankevekkande for meg. "Warrior"-pose. Då tenkte eg på Neo i Matrix, ikkje sant. Kjennest dritfett.

Eg kan forstå appellen ved dette, og eg kan forstå korleis det er lækjande og utviklande. Skulle berre hatt ein yoga-class ein stad, med nokon som verkeleg kan spiritualiteten og mind/body-tematikken bak.


Denne videoen er verkeleg svært tankevekkande. Eg høyrer på medan eg lagar juice og førebur dagen. Grayson seier at dårlege og vonde kjensler sender signal ut til alle cellene i kroppen, og at dette er vitskapleg skildra. Vanskelege kjensler svekker muskar og immunforsvar. Vanskelege kjensler sender signal til ein sjølv, om at noko er i ulage, at noko må endrast. Relasjonar, tru, fysiske ting whatnot. Ekstremt interessant.

Robbins seier at han brukar ti minutt på meditasjon kvar dag, over alt som er godt i livet hans. Alt han er takknemleg for, alle han er glad i, gode ting å sjå fram mot. Veldig tankevekkande.





Grayson seier elles at skuldkjensle ofte er involvert i dårleg helse. Fordi skuld krevar straff. Og sinnet straffar sjølvet, så å seie. Ein straffar seg sjølv, og kroppen. Dette kjenner eg veldig att. God sjølvkjensle er veldig viktig, ganske essensielt, trur eg. For harmoni og helse.

Eg måtte ta oppgjer med kristen perfeksjonisme for å kome dit, og også oppgjer med Jesu og Guds autoritet i livet mitt. Fordi desse tinga er innvevde i apokalyptisisme og eit hardt gudsbilete. Men perfeksjonismen sit i kroppen min, og i svært mykje av tankane mine enno. Blir nesten sett ut av å tenke på det. Men eg må arbeide med det. Dvs. eg gjer det.

Så er det også gode sider ved den moralske perfeksjonismen. Det peikar mot éin god Gud, det set fram høge ideal, det set gode verdiar i relieff til vonde verdiar, det gjev eit bilete av Guds rike etc. Men det fungerer ikkje som livssystem, for meg. Går ein til kyrkjehistoria, vil ein også sjå at det sprengte seg fram måtar å takle denne spenninga på, både i katolsk og ortodoks kristendom. Men lutherdomen stramma hardt inn, og gjekk attende til radikalismen hjå Jesus. Sånn er'e bare.

Tuesday, August 15, 2017

Eg vil gjerne også ha dykkar innspel.

Set at du seier til nokon: "Eg er glad i deg"

Kva betyr eigentleg dette? I kroppen? I kjenslene? I andletet? I...motivasjonen? 

Kva er det som får deg til å seie dette til ein annan person? Skjønar de problemstillinga? Nokon som vil våge seg utpå og reflektere litt om dette? Så konkret som mogleg?

Lat meg sitere Lennon igjen: 

How can I give love when I don't know what it is I'm giving?
How can I give love when I just don't know how to give?
How can I give love when love is something I ain't never had?
Oh no, oh no



Og så ein klassiker:


Monday, August 14, 2017

How can I have feeling when I don't know if it's a feeling?
How can I feel something if I just don't know how to feel?
How can I have feelings when my feelings have always been denied?
Oh no, oh no








Ekstremt mykje visdom her.

Når eit barn veks opp, og det ikkje får uttrykke visse kjensler, dvs. ikkje blir akseptert om det gjer det, eller at noko gale vil skje om det gjer det, så undertrykker det kjenslene. Det kjem ut som kronisk sjukdom, på sikt. Same mekanisme i ulike typar av miljø, til dømes kristne miljø.

Ein blir merka for livet, for hjernen og kroppen utviklar seg på "set stages" og ting "legg seg". Ein får "traits". Eg elska å leikeslåss som barn, eg var den beste på det. Når eg fortel nokon om det i dag, kan dei ikkje tru det. Kjenner eg får lyst til å setje på denne songen når eg høyrer om det:




Men ting er moglege å endre. Ved å tale sanning - sanning som ikkje har vore lov å seie før. Ved å uttrykke seg. Ved å vere mindful og endre tankemønste. Ved å vere med andre menneske på lækjande måtar. Det er noko av det beste med å vere på ferie åleine. Eg møter mange menneske. Dei kan tenke og handle og føle ulikt som meg. Og eg veit ikkje nett kva eg skal tenke. Men eg pregast av det, og får auga på blindsoner hjå meg sjølv.

Noko anna Maté peikar på. Alle treng attachments. Ein treng det for å leve. Dersom ein ikkje har sunne attachments (menneske, fyrst og fremst), blir det film, internett, dataspel, mat, alkohol, godteri, trening etc. Alt er ok i små mengder. Addiction skjer når ein ikkje kan halde seg unna, og langtidskonsekvensene blir dårlege. Downward spiral, i staden for upward spiral.

Eg tenker ein del på dette. Vi har for mykje her i vesten. Vi har overflod. Vel og bra. MEn ikkje berre. Vi har internett 24/7. "Kjempebra!!!" Er det det? Vi har fullt opp av all mat vi skulle ynskje. Er det bra? For den som ikkje taklar "attachments", er det ikkje så bra.

Ok. Mot ljoset.


Sunday, August 13, 2017