Tuesday, November 21, 2017

Eg gjer innsiktar om kroppen min. Får håp. Men veit ikkje korleis ting går før eg prøvar ut i praksis. Det blir eit spennande komande år, trur eg. Noko eg innser no, er kor messed up kroppen min har vore, og framleis er. Eg skjønar meir og meir av kva problemet er. Det forklarar kvifor eg vart så messed up på utsida også (artritt) og i hovudet (depresjon, angst etc.) Det hadde kroppsleg bakgrunn (i tillegg til det livssynsmessige etc. som eg jo har tala mykje om). Det har vore total mayhem i mitt indre. Men denne kroppslege bakgrunnen var fullstendig usynleg for både meg og helsevesenet. Dei sa berre: "Dette er genetisk, det ville skje uansett." Skjønt. Fullstendig usynleg var det slett ikkje. Teikna var der alltid, problemet var berre å "connect the dots." Og å verkeleg lytte til kva kroppen freista å seie. Det er rart med det. For når eg ser dette, skjønar eg også meir og meir av kor hardt kroppen min har jobba, og framleis jobbar, for å halde meg frisk. Når eg vart så sjuk som eg var, så var det fordi ting stod VERKELEG ille til innvendig, og kroppen ikkje klarte å halde ting i sjakk. Men eg lytta ikkje i særleg grad, eg var mest oppteken med å lese teologi. No veit eg. Også interessant å tenke på kor store blindsoner det faktisk er i vesten. Som eg tok med meg inn i eige liv. Men sånn er det. Livet må levast framlengs.

Sunday, November 19, 2017



Ho seier: "Listen to your gut". Det er bra. Om ein likar, og har behov for, det ho seier, så ta det med dykk. Om ikkje, la det liggje. Men ho dama her har mykje god visdom om kva som er bra for kroppen.

Friday, November 17, 2017

Også rart å tenke på. Helsa går betre. Eg har ENORM framgang på piano. Øving går raskt og effektivt, og det er veldig gøy.
Også rart å tenke på. Eg såg meg sjølv på eit bilete frå ungdomsskulen. Eg hadde brennkoppar og sår i andletet. Allereie då var helsa elendig. Eg stappa i meg godteri og frukt. Godteri, godteri, godteri. Frossenpizza, frossenpizza, frossenpizza. Og litt knekkebrød og mjølk på skulen. Helsa har vore dårleg frå den tida. Så eg forstår liksom...korleis my insides were compromised allereie då. Men eg lever. Eg er på veg. Vi skal sjå.
Eg skriv om ting eg tenker på. Kanskje nokon ikkje kjem til å like det, men sånn er det av og til. Det er ok. Vi kan vere vener likevel.

- Eg forstår meir og meir av helsa. Har lese fleire bøker om det no. Ser på terapeutiske moglegheiter. Ser at betring av helsa er mogleg og oppnåeleg. Må berre vere førebudd på at det vil krevje prøving og feiling, samt langvarig innsats og disiplin. Hardt arbeid, no guarantee of success. JAVEL!!!!!! For meg var det godt å oppdage salat. Det kan godt vere eit basismåltid for meg, med masse variasjonar. Heilt greitt. 

- Eg kjenner stadig att glimt av kven eg er, kven eg kunne vore, kven eg er "optimalt sett". Det gjev glede og inspirasjon. Når eg får slike glimt. (Og litt oppgittheit). Eg forstår også meir av kva psykisk sjukdom er. Å vere til stades i kroppen, men likevel ikkje vere seg sjølv, ikkje ha "kontroll" på seg sjølv. Og eg kjenner att mykje av tematikken i til dømes Pink Floyd og KEane sin musikk. "There's someone in my head, but it's not me". "How I wish you were here." "The child has grown, the dream is gone". Etc. Eg skjønar. 

- Eg må ta dag for dag, prøve og feile, freiste å leggje ein god livskurs, halde retninga. Eg har ein del planar no, som skal bli artig å prøve ut. Så skal vi sjå. 



- I dag på skulen såg eg "School of rock". Ein ting var interessant. Eg har lese boka om kroppsspråk. Særleg kva ulike trekk i andletet betyr. Auga som ser rundt, eller myser. Rørsler i lepper og munn. Nesebor. Pannerynker. Augebryn. Hender som tek på andletet. Etc. Utruleg masse interessant. 

Og når eg er medviten om det, og legg merke til nyansar i filmen, i dialogane mellom menneske, blir eg overraska over kor enormt med kommunikasjon det ligg i mimikk og kroppsspråk. Og mykje av det skjønar eg framleis ikkje heilt. Berre instinktivt, men ikkje i detalj. 

Bilderesultat for dismayed

Alt kommuniserer, liksom. Og ein kan gå djupare og djupare i mysteriet berre ved å studere folk. Så det er veldig spennande, altså. Eg har ofte tenkt på det. At det å kome djupare i mysteriet handlar ofte ikkje så mykje om å sjå meir av verda, men å sjå det same med nye auga. Mysteriet er der for auga våre. Ein må berre vere mindful, ha perspektiv. 


- Elles sat eg og såg filmen i dag. Var ikkje eg som hadde bestemt at vi skulle sjå den; eg var vikar. Eg tentke: "Eg kunne trena, vore ute i sola, lese, spela piano." Men filmen viste seg likevle å vere interessant for meg, med mine perspektiv. Eit perspektiv der, er at rock handlar om å gjere opprør, om å "stick it to the Man". Filmen er veldig upfront på det, og det er jo sant. Rock er mykje dette. Opprør, finne sin plass, ha "attitude."

Bilderesultat for pete townshend windmill

Eg tenkte: Kva kan eg gjere opprør mot? Kva skulle eg gjort opprør mot? Har eg noko å gjere opprør mot? Er det behov for det? 

Kanskje eg har gjort opprør nok - eg har vorte rimeleg fri frå foreldre, bakgrunn, livssyn. Eg har funne min plass, sjølv om det har teke veldig lang tid. Men eg har ikkje "alienated" så mange - sjølv om omkostningane har vore store ved å vere så konservativ i stilen. Det er godt å kjenne på meir fridom. 



Dette er verkeleg ein fin og djup song. 

Wednesday, November 15, 2017

Eg oppdaterer litt om helse, eg. Heilt frivillig å lese.

Jo, eg har prøvd låg-FODMAP. Det har fungert veldig bra for å gje meir energi og overskot, og mindre luft i magen etc. Eg var veldig optimistisk. Men aiaiai, nokon ganske ille ting skjedde, som faktisk var noko skremmande for meg. Eg drakk alkohol i helga - ikkje veldig store mengder heller, men brennevin. Eg vart SKIKKELEG dårleg. Overraskande for meg fordi eg gjorde det same for nokre veker sidan - men utan særlege problem. Og så sov eg dårleg eit par netter på rad, og plutseleg skjer det ting med kroppen min som eg ikkje kjenner att, som ikkje er bra.

Jah. Så eg forstår the merits of Low-F. Men det er the Sonnenburgs, Kresser, Paleo Mom, Jaminets og gjengen som trekk det lengste strået. Eg må også ha lauk, purre, kål, asparges og andre "Microbiota accessible carbs". Sonnenburgs på Stanford er seriøse aktørar. Usikker på bønner og fullkorn (det er også Sonnenburgs, sjølv om dei et mykje av det - kan kål og lauk gjere ein betre jobb? Ingen veit heilt). Men grønsaker, kjære Gud, grønsaker, kom til magen min. (Gradvis auke). Og grøn juice. Og fermentert mat i moderate mengder.

Noko som er topp, er at eg no veit meir om kva som kan "damage control" når helsa får ein dip. Intermittent fasting, sove mykje, drikke grøn juice og mykje vatn og ete salat, tran og makrell. For ikkje å snakke om - vere med vener og ha det bra. Og trene. Og naturlegvis at det som no skjer, er eit viktig erfaringssteg i livet mitt. Eg lærer og legg eit fundament for RESTEN AV LIVET. Eit problem her er jo at vestleg kosthald ikkje er nokon god tradisjon, ikkje er nokon "fallback", ikkje nokon "standard som ligg der". Ein må finne ein eigen veg.

Javel! Takk for at de lyttar. Til sist vil eg seie: Eg berre deler dette - det er stort sett vener og kjente som les. Kanskje nokon kan plukke opp litt ting og lære. Men posten i dag viser til gagns korleis eg ikkje kan gje autoritative råd, i alle fall ikkje enno, men berre kome med refleksjonar og peike på moglege vegar.

Takk for meg :)

Tuesday, November 14, 2017

Mm. Så eg skjønar meir av Low-FODMAP'en. Den funkar verkeleg veldig bra for å redusere bakteriemengd raskt og effektivt. Men rotårsak til bakterieovervekst blir ikkje borte. Og det meir problematiske er at også gode bakteriar blir sterkt nedjustert. Så det er ein trade-off her som ikkje nødvendigvis er bra. I dag vart eg litt deppa av alt dette. Når eg er med andre menneske, får eg tankane på andre ting. Det er sunt og positivt på alle vis. Men det er noko drit (bokstaveleg tala) å kjempe med desse tinga. Jah. Eg tek dag for dag.


Sunday, November 12, 2017

Halvvitskapleg, subjektiv synsing

Her fylgjer nokre teser. Det er ikkje "sanning", det er ikkje "skrive i stein". Meir sånn: "Test ut dette, om du vil. I hovudet eller i livet."




- Mykje ny forskning. Eg har sett mykje av det. Mykje undervegs. Eg trur at nær sagt alle kroniske fysiske og psykiske sjukdomar i vår tid - MS, artrittar, ME, Parkinson, Alzheimer, Fibromyalgi, depresjon, krefttyper etc. - i regelen har ein komponent av kroppsleg ubalanse, og særleg - framfor alt - i tarm og bakterieflora der. The Jaminets skriv om "the infectious origins of disease". Eg trur også det. Det er framfor alt virus og bakteriar som er problemet. Men det kan også vere andre kjelder for toksiner (forureining, mugg, pesticider what have you). Jaminets seier at det er grunn til å tru at alle slike sjukdomar er kurerbare, gjeve ein betre livsstil og eit betre kosthald. Ja - dei seier det - eg berre seier det.


- Bakteriar er livsnødvendige, slik så mykje forskning no seier. Men problemet er feil bakteriar, eller ubalanse, i særleg tarm. "SIBO" eller infeksjonar eller sånt. Og korleis oppstår det? Vel, kan sikkert vere mange årsaker. Men det har mykje kosthald og livsstil å gjere. For mykje usunn mat - kvitt mjøl, kvitt sukker, fritert mat, usunt feitt. For lite råvarer, planter, næringsstoff og for mykje prosessert mat med alt mogleg av e-stoff og drit. (Og for lite søvn, for mykje stress!!!!!!!!!!!!!!!)

Eg fylgjer framleis Hyman i å seie at "paleo-veganism" er vegen å gå for eit optimalt kosthald. Kjøt og fisk må vere sunt, og vere ein avgrensa del av tallerken. Et sunne råvarer, og masse ulike planter. Et sunt feitt - olivenolje, kokosolje, avokado, laks og makrell, lammefeitt. Men ikkje "liquid devils" i form av andre prosesserte oljer. (Sjå Jaminets for meir om forskninga bak). Kva med fullkorn? Eg veit ikkje heilt, men om ein går for det, bør det vere sunne variantar. Kva med meieriprodukt? Feite og lagra ostar, og dels feit fløte, vil mange vere positive til, som "pleasure foods". Mjølk? Eg drikk det ikkje, men kvar får sjå kva ein toler.

For lite fiber, som får fart på magen og får ut driten, er også eit stort problem. Dersom ein har sjukdom, har ein ofte avleiringar av usunne bakteriar nedover i tarmen - dei kan vere der i årevis, har eg lese, og dei er "breeding grounds" for sjukdom. Det skaper forstopping og diare etc. Dette forklarar kvifor Joe Cross kunne kurere sin autoimmune sjukdom ved å gå på langvarig juicefaste. Kroppen får reinsa opp systemet, og blir tilført super næring til å gjere det. Men juicefaste er ikkje ei langvarig løysing, naturlegvis. Same med Paddison, som har laga eit "artritt-program". Der startar han med 10 dagars salatkur, for å reinse systemet. Eg tykkjer han er for ekstrem i sin veganisme, men eg forstår logikken, og eg ser at det kan fungere terapeutisk på kort sikt.

- Alt dette er også logikken bak Low-FODMAP dietten, som er forskningsmessig belagt. Ein kuttar ut sukkerhaldige grønsaker og matvarer som "fermenterer" og brytast sakte ned, i tarmen. For der er det altså avleiringar av patogene bakteriar, som då har eit festmåltid. FODMAP-dietten fungerte umiddelbart for meg - ikkje lenger luft i magen, mykje mindre fatigue. Men det er ikkje ein heil "kur". Men: Alt som hjelper, er bra.






- D Ludwig er prof ved Harvard og har forska i ei årrekke. Han har sagt mykje om at sunt feitt er viktig. Det er ikkje antallet kaloriar som er saka! Det er enorm forskjell på å ete 2000 kaloriar godteri dagleg, og 2000 kaloriar grønsaker, nøtter, olivenolje, frukt og sunt kjøt og fisk. Det fyrste vil rasere helsa, det andre vil auke forbrenning og styrke helsa. Kor mykje feitt? Vel, det er det nok ingen fasit på.



- Dette tenker eg på. Bob Cafero vart frisk av MS. Kva var nykjelen? Drikke veldig masse vatn, for å skilje ut avfallsstoff. (Eg mistenker vel at dette også er årsaka til at diabetespasientar må tisse så mykje - slik også eg må! Kroppen arbeider konstant med å skilje ut toksiner. Når eg har ete usunt, så må eg tisse meir. Når eg har ete sunnare, må eg tisse mindre, spes. på natta). Sove nok, meditere etc. Goes without saying!

Men framfor alt: Aldri over-ete! Alltid stanse når ein er mett. Det klarer ein berre dersom ein et mindfully og sakte. (Ein lege ved Goldberg clinic, som arbeider med artritt, sa også dette. "Dette er den aller viktigaste tingen å hugse på: Ikkje over-et.")

Kva dreier alt dette seg om? Jo - å ikkje fore "pathogenic gut bakteria". Kroppen får for mykje å jobbe med, og får "fast food" i tarmen (dette er uttrykket frå Gibson og Shepherd, i Low-FODMAP boka. Dette er universitetsforskning, som dei belegger). Derav er også intermittent fasting bra. Ikkje ete mykje og feit mat seint på kvelden - heller ete mest rundt 10-12 tida, når forbrenninga er på topp. Fasting har også masse andre "health benefits", men ikkje dersom ein er undervektig.

I ei ayurvedisk vegetarbok stod det om mat-visdom frå India. Der stod det det same: Et når du er svolten. Ikkje et dersom du ikkje er svolten. Er du mett når du set deg ned til eit måltid, så stå over måltidet, og et seinare.

Og ja - andre variantar av terapi for autoimmune sjukdomar går ut på det same: Et sunt, og ta antibiotiske urter for å "kill off" pategene bakteriar. Jfr. Susan Blum, Amy Myers, Mark Hyman, Frank Lipman - og også generelt i skulemedisinen.


Eller andre "kur"-bøker for autoimmunitet. Faste 1-7 dagar - et sunne råvarer eller vegansk.


- Men då kjem vi attende til Ludwig. For: Han seier at dersom ein et mykje carbs, og særleg raske carbs, prosesserte carbs, så blir ein konstant svolten. Derav tittelen på boka hans: "Always hungry?" Han seier at dersom ein et sunt feitt, så blir ein mett OG forbrenninga går opp. Derav Hymans bok, som byggjer på Ludwigs forskning: "Eat fat, get thin." Ludwig seier at du godt kan freiste å slanke deg, ikkje fore gut-bacteria etc., ved å ete lite feitt, og ete lite. Men til slutt vil hjernens signal slå inn - du vil ikkje klare det. Du vil "binge-eat" på sukker og anna, og: OVERETE. Kroppen treng sunt, meittande feitt. Men berre til du er mett - og det blir ein av feitt.


Då eg var yngre, åt eg sukker og godteri og kvitt mjøl og mjølk heile tida. Særleg ungdomsskuletida. Eg mistenker, som før sagt, at det var då helsa mi vart rasert, og eg slo inn på denne elendige vegen i livet mitt. Så er det klart at negative kjensler, stress, vanskelege livssituasjonar, VANSKELEG LIVSSYN også svekker kroppen, og aukar kjensla av at ein treng "Captain Jack to get you high".




Dette var nokre refleksjonar undervegs. Men eg er ikkje "frisk". Eg er berre betre, og på veg. Så eg kjem til å revidere ting etc. Ja. Eg har ikkje nokon fasit eller noko system, berre lause refleksjonar. Eg skiftar og kalibrerer diettråd og helseråd nesten annankvar veke. Men noko finn eg ut.



I det heile har eg skjøna at noko av det viktigaste er å lytte til kroppen. Kroppen lækjer (i regelen) seg sjølv. Dersom den ikkje gjer det, så er det fordi noko i miljøet, kjenslene, maten etc. som ikkje fungerer. Så kvar må finne sin eigen veg. Ingen tydelege fasitar her.

Saturday, November 11, 2017



Vi lagar sushi.




Vi sit rundt bordet med sushi og kyllingsuppe. Zupergodt.








Vi sprenger boksar på bålet.







Og sånt!!!!






Vi trenar. Går greitt når eg passar på dietten, då får eg overskot.





White Russian er ikkje å forakte. Det er faktisk supergodt! Absinth er også godt, men for sterkt for meg. Dosage makes the poison. Og for ordens skuld: Mi ærlege meining er at fyll generelt sett er dumskap. Det kan ha sin funksjon til tider, men generelt er det dumskap. Livet kan gjerast fargerikt på langt betre måtar, men det kan vere meir arbeidskrevjande.





Dette er imidlertid det sunnaste ein kan få i seg. Cred til Joakim, som lagar.




Så det er bra med vener (ja, Maria!!!) Eg får pushe grenser - eg drakk for mykje på fredagen, eg trudde eg ville tole det betre - men helsa mi er jo sånn, og eg har lita tilvenningserfaring. Då veit eg det - nyttig erfaring. (Eg talar i nøytralt og eufemistisk språk, for å seie det slik). Vi har det kjempetriveleg saman og snakkar om livet. Vi lagde ny og spennande mat - sushi frå botnen av med ulike typar majones, og kyllingsuppe. Vi byggjer opp psykisk og fysisk helse og talar om retning i livet. Vi spelar musikk og utviklar oss. Vi slappar av og gjer ting som er gøy og gjev glede. Vi er på veg. Eg har gode vener og god familie, er veldig takknemleg for det. Vi lærer om livet og deler erfaringar og blir visare og betre til å leve. Då vil eg takke den ukjente og kanskje kjente Gud:







God stemning med gode vener!

Tuesday, November 7, 2017

Når eg får helse og krefter, er det ein del som veks fram. Musikken er særleg eitt felt. No driv eg og spelar Billy Joel. Frå sheet book. Robbins seier at ein må "model" folk, når ein skal kome nokon stand. Eg "model"-ar Joel. Har også bestilt Stevie Wonder sheet book. Det er musikk for meg. Eg spelar. Freistar å forstå harmoniar. Øvar skalaar. Syng. Joel kan også lære meg mykje om livet! Hans songar handlar mykje om å bryte nytt land, om å leve festlivet, om å vere "der det skjer." Men Joel har gått mykje på trynet i livet på grunn av desse tinga også. Wonder kan lære meg noko om livsglede, trur eg.

Kan diett kurere artritt? Eg trur nok det - men korleis? Kan det betre situasjonen? Fullstendig utvilsamt. Men korleis? Det er det som er interessant. Det er utforsking, utprøving. Og LYTTING. "Kropp, kva er det du fortel meg no?" Nøye lytting. Og så teori - forstå kva ein et, korleis kroppen fungerer etc. Setje saman eit bilete. Ein kjem nærare helsa. Tek vare på det gode. Utbetrar strategi. Det er ikkje berre kva ein et - sjølv om det er hovudsaka. Det er når ein et. Kor mykje ein et. Korleis ein et. Kven ein et i lag med. Korleis ein har det. Etc. Maten grip inn i heile livet, liksom. Men diett er samstundes berre ei side av det.

Det eg imidlertid tenker på, er at kroppen taklar mykje også - kroppen er så intelligent, ekstremt også. Den driv kontinuerleg og freistar å få ting i harmoni og balanse. I møte med ulike kontekstar, premiss. Den sender så signal om kva eg medvite bør gjere. Eg tenker - et eg litt for mykje ein dag, litt for lite ein annan, et eg for mykje protein den dagen, for lite feitt den dagen etc. Kroppen hjelper til, og sender signal. Ein må berre lytte.

Desse tinga er langt enklare om ein lever i sunne fellesskap med sunn kropps- og matvisdom. Slik er det berre delvis i vesten.

Ja. Desse tinga tenker eg på.

Og no sit eg og et ein god salat. Eg fekk ei fin bok av syster mi:

Bilderesultat for salad pride book

No har eg laga salat med frisk spinat, agurk, stekte ertar og spinat, oliven, stekt makrell, raspa søtpotet og gulrot, selleri - og dressing av avokado, sitron, kanel, salt og pepper. Ja - og så litt mandel, chia, solsikkefrø, graskarkjerner, linfrø. Veldig godt - og ikkje altfor stor heller. Berre litt av kvar ingrediens. Veldig godt er det faktisk. Ser bra ut gjer det også. Hm. Det er rart. Når maten verkeleg er god, og ein verkeleg kan nyte den (slik eg gjer med denne salaten), så treng ein faktisk ikkje så mykje mat. Ein kosar seg berre veldig med den, liksom.

Dette er parallelt med ein livsfilosofi eg har fått. Av og til et eg sjokolade eller drikk brennevin. Men då vil eg at det skal ha høgaste kvalitet. Så skal det ikkje vere mykje - det er ikkje sunt, liksom. Men det gjer ingenting at det er lite, så lenge eg kosar meg veldig med det, og det smakar dritgodt.