Wednesday, September 20, 2017



Ja. Carrey, som andre komikarar, bruka komedien for å unngå smerte, konflikt, kjeft, krangel - og seg sjølv. Han var ikkje nett seg sjølv, sjølv om han var DRITmorosam. Eg var også på liknande vis, som yngre. Rart å sjå han på intervjuet. Han er så chill og triveleg og roleg og vis! Han uttrykker buddhist-idear - som vi alle kan lære av. Om å gå bak "idear" og heller falle til ro med den primære opplevinga av ting, slik dei er, på ein måte.

Sunday, September 17, 2017

Korleis kan ein få til å nå mindfulness og ende lidinga si? Slik Hanh skriv? Det dreier seg om å bli kjent med lidinga. Men også å bli kjent med årsakene. Og så å ta grep for å endre premissa, på ein måte. Ikkje tilføre seg sjølv negative ting som gjev negative konsekvenser. Korleis?

Hanh skriv: Miljøet og menneska rundt deg betyr enormt mykje. Dette er også noko NT understrekar, ikkje sant. Vi er del av "Kristi kropp" el. l. "Låkt lag øyder gode seder!" Etc. Det dreier seg om liknande ting. Verdien av fellesskap, eit sunt fellesskap med god retning. Eg tenker på dette.

Ein ven talar om "ensomhetens helvete." Det er veldig sterkt uttrykt. Men ja. Einsemd er vondt. Og det gjer det vanskeleg å ha den gode retninga. Så det gjeld å finne gode fellesskap med god retning, ja.
Det er rart. Eg har ofte gjeve opp før eg har byrja. På mange vis oppfordrar diverre NT til det, er eg redd. Men også har det å gjere med personlege ting, issues etc. Dette har mykje med sjølvtillit å gjere, som då må byggje på ei tru på framtida, tru på kroppen, tru på at ein kan få ting til.

Eg gjer yoga og styrketrening. Veldig glad for det. I byrjinga er kroppen stiv og svak. Eg kan tenke: "Noko er gale med meg. Dette får eg aldri til." Men eg leiast av videoen. Eg blir med på noko, leiast av ein vilje som er annleis enn min. Let's f***ing do it, then. Dag for dag blir ting betre. Eg får til ting eg ikkje hadde trudd. Får styrke og bøyelegheit eg ikkje har hatt før, i alle fall ikkje på veldig lenge. Erfarer landskap eg ikkje har erfart før. Livet kan utvikle seg, liksom. Det er ei god kjensle.


I dag til morgon tenkte eg på dette.

Når eg får kjensler av å stå fram, av å prestere, når eg får ros og gode ord etc. Så får eg ubehageleg kjensle inni meg. Skam. Som noko som rykker inni meg. "Bort med det, bort!" Eg veit ikkje nett kvifor, eg freistar å forstå det. Som om noko er gale. Som at eg no må leve opp til noko eg ikkje vil klare. Som at det som blir sagt, er usant. Som at eg no mottek godleik og kjærleik? Som at eg blir sjølvgod og overlegen om eg aksepterer det. Som at eg mottek det, men i neste omgang vil motta kritikk, som eg ikkje vil tole. Som at eg ikkje fortener det. Sånne ting.

Kva er eigentleg "bra nok"? Kva er eigentleg "bra"? Kva er eigentleg "flink"? Kva er eigentleg standarden og målestokken for desse tinga?

Eg har vore perfeksjonist til fingerspissane. Prega av familiebakgrunn, trur eg. Kristen tradisjon, særleg. Norsk kultur, kanskje. Skule- og prestasjonskultur, kanskje. Vestleg kultur.


No tenker eg: Set at eg er lærar. Eg lyttar til meg sjølv og andre, dvs. elevane. Freistar å forstå. Freistar å formidle. Gler meg over den sosiale settingen. Gler meg over å formidle kunnskap. Gler meg over å vere til. Nokon seier: "Du er ein flink lærar."

Kva har eg gjort? Eg har...teke del i sosial natur, i menneskeleg natur. Uttrykt det eg har inni meg. Spela på lag med andre menneske, med min natur, med læringssettingen. Eg har vore menneske! Er det å vere menneske, å uttrykke sin menneskelege natur "bra", "godt", "flinkt"?


Det er jo eit viktig spørsmål.


For...hm...kompliment og sånt. Sjølv-aksept! Det handlar då mindre om meg og mine personlege prestasjonar, som om eg presterer som eit individ, ut frå eigne ressursar, ut frå eige val, ut frå eige "ta-meg-saman" innsatsar. Det handlar meir om...å spele på lag med naturen. Å uttrykke min natur. Å vere eit normalt menneske! Sjølvsagt ha gode dygder, foredle evner, gjere mine plikter. Ja, eg kan få ros for det! Flott.


Men meir handlar det, trur eg. Om å akseptere at eg som menneske er noko godt, har noko godt, i kraft av...vel, ja, skal vi seie: Av alt det vakre og meiningsfulle og gode eg opplever i livet. (Ein kan kalle dette "det guddomelege fingeravtrykket" i verda, "Guds skapargjerning" etc., dersom ein er so inclined).



Poenget blir at eg kan motta ros og tenke godt om meg sjølv. Ikkje fordi eg nødvendigvis har teke meg saman, vore perfekt, prestert perfekt. Då vil eg alltid ha ei nagging kjensle av å ikkje fortene det. "Eg er ikkje perfekt". "Du kan alltid setje fingeren på noko." "Eg kunne gjort det betre". "Kva er eigentleg standarden din for å rose meg?" Etc. Så lurar kritikken rundt neste hjørnet, i mitt indre, når eg ransakar meg sjølv. Alt kan bli "betre" ut frå perfeksjonistiske standardar.



Nei - eg må då heller tenke at det menneskelege tilveret, i all dets kompleksitet, ber noko godt med seg. Det er motsetningsfylt, komplekst, ja! Men opplevinga og erfaringa ber i seg "seeds of joy, hope, optimism, meaning". Dette seier Hanh, og dette seier Paulus. Og når eg lever mitt liv, så går eg inn i denne prosessen og uttrykker desse tinga, rett og slett fordi eg er menneske i kraft av min natur. Eg er meir normal enn eg har trudd, meir "embodied", meir bunde av min natur. Så kan eg kanskje kvile meir i dette, meir enn i mine individuelle, "ikkje-grounded" prestasjonar. Dersom det finst godt i naturen, så finst det også godt i mi livsutfalding. Så når nokon rosar meg, kan eg seie: "Ja, er det ikkje godt å leve?" Det er ein ros av meg og min prestasjon, men berre sånn 10%, på ein måte. Meir ein ros og ei glede over universet og det å vere til, uttrykt gjennom meg.




Det var ein tanke!!!!





Det blir sagt i sitatet her.





Men eg vil føye til litt ting til her. Å få desse tinga til å rime med nytestamentleg kristendom kan sikkert gå. Men berre med ein vesentleg porsjon fleksibilitet og sjølvstendig tenking. Mange tradisjonar i NT er ganske destruktive for sjølvbilete og sånt, må eg nok seie, når dei takast slik dei står. Greitt å understreke det. Dette er prega av konteksten NT vart til i, og også tanken om at Guds rike vil bli fullkome, men at verda no er full av elende. Det er ein type sterk pessimisme på vegne av det skapte, som ein finn i hellenismen på denne tida, og kanskje særleg dei neste århundra. Så, hm. Ja. Eg har ikkje lyst til å tenke så mykje på desse tinga. Kjem inn i så mange labyrintar av det, og eg er ikkje lenger prest, så eg treng ikkje tolke desse tinga så mykje no for tida.

Saturday, September 16, 2017

Hanh seier at ein stadig bør spørje seg sjølv: Kva gjer eg no? Kva driv eg eigentleg med no? Det er ein type mindfulness-aktivitet. Ein bør gjere det ein gjer, heilhjarta og med full merksemd, og finne stor verdi i det, kor lita oppgåva er, på ein måte.

Denne visdomen er veldig psykologisk og eksistensielt sunn. "De nære ting" etc. Men også avstressande. Og takksemd-skapande. Og det er også ei visdomsinnsikt som både kan sameinast med kristen tenking, og dei to perspektiv gjensidig utdjupar kvarandre. Jamfør korleis Jesus talar om at det å tene medmenneske også er ei teneste for Gud. "Alt de gjer, gjer det heilhjarta, som for Gud".

Eg tykkjer dette er interessant. Eg held kristendomen på armlengdes avstand, og har framleis mykje, hm, frykt, og aggresjon, mot kristendomen. Bitterheit også, på ein måte. Men også slik at eg opparbeider meg personleg makt, som eg også har, og vil ha meir av, over kristendomen. Den har undertrykt meg så HEFTIG gjennom livet mitt, ikkje sant. Det skal eg ikkje attende til.

Men så tek eg små steg. Inkorporerer steg for steg det eg vil, og kan (og let resten liggje, og lever heller i verda og nær erfaringa). Så.



Elles vil eg gjerne seie at eg sat på den lokale cafeen i dag og åt ein granolabar og drakk te. I vindauga, med solskin. Og las ei tung og stor bok skrive av internasjonale ekspertar om moderne europeisk historie. Og kjende lukke. Det er mat, søvn etc., dvs. basic needs fulfilled, som mogleggjer kjensla av lukke. Men den blir aktivert av slikt som dette. Lese ei svært intelligent og informert historiebok på ein cafe med menneske rundt meg. Halleluja.


Det er godt å trene. Eg kjenner styrke kome attende i lemer, særleg i overkroppen. Har ikkje kjent det slik på veldig lang tid. Mange år, trur eg. Det gjev ei skikkeleg lukke å kjenne at eg kan ta tak i greiner på eit tre, og løfte meg sjølv opp, henge der, ta nye tak. Som ein apekatt, eller ein parkour-utøvar. Eg høyrde eit intervju med "urban monk". Han tek pauser kvar 20 min og gjer små treningsøkter. PAleo Mom seier at forskning viser at ein bør røre på kroppen kvar 20. min, når ein sit. Eg har glede av dette no for tida. Enkle øvingar for mage, rygg, bryst, biceps.
Bilderesultat for heart buddha's teaching

Vil gjerne seie at eg har mykje glede av denne boka. Det er så mykje visdom der. Særleg om mindfulness, om å vere til stades, om å vie seg til eitt, vere til stades. "Ein gjev si merksemd til noko uansett." Det gjeld å samle sinn, kropp, kjensler til eitt punkt, så å seie.

Senke tempoet veldig. Merke kva som skjer rundt ein.

Og han skriv om korleis det å vie merksemda til seg sjølv og andre, og kvile i dette, er veldig lækjande. "Ordlaust nærvere, som eit lækjande mantra", seier han. Det å berre vere til stades, med full merksemd om den andre personen.

Eg har også glede av yoga. Eg får roa ned. Ingen andre impulsar. Brukar kroppen. Strekker, bøyer. Kjennest godt. Er veldig fresh etterpå. Og det er også relativt bra styrketrening. Kjenner det er veldig godt for meg, altså.

Thursday, September 14, 2017



Har bestilt denne no. Gler meg til å lese. Merkar det er godt å trene musklar, altså. Har alltid sett på styrketrening som kjipt og unyttig. Men no har eg glede av det. Det er godt å kjenne styrke i kroppen. Det gjev også psykisk styrke, på ein måte. Og sjølvtillit. Tyngd og indre ro.

 
Godleik finst overalt for den som har auga til å sjå. Kanskje ikkje platonsk godleik. Men "good enough" godleik, menneskeleg godleik. Ja. Kanskje platonske glimt av Godleik i det. Eg veit ikkje.

Det er rart. Når nokon gjev ein kompliment, eller spør: "Korleis går det?", eller legg handa på skuldra di. Så er det godleik. Eg har stengt meg sjølv for dette i mange, mange år. Fordi det har vore for sårbart, og eg har ikkje gjenkjent det. Kristen tradisjon har ein lei tendens til å snu opp-ned på omgrep (jfr. Cohen, Mind of the Bible-believer), ikkje alltid på gunstig vis. "Fridom er å vere bunde", "Godleik er å gjere det Gud byd, uansett kva". Dette skjer naturlegvis ikkje i heile Bibelen, men i strands.

Uansett. Det er litt det same som det å spørje nokon: "Kan du lese gjennom teksten min og gje meg ei tilbakemelding?" Eg har hatt enorme tersklar for slikt, fordi det blir for sårbart, fordi eg har tenkt for perfeksjonistisk. Kritikk blir veldig vondt, på den måten. "Kritikk". Ja, tilbakemelding, whatnot. Menneskeleg, ærleg kontakt. Når ein er sterkare, og dr*t meir i ting, så blir det lettare å ta imot tilbakemeldingar. Min person blir ikkje lenger så individualisert, så atomisk. A-tomos. Betyr: U-deleleg, umogleg å kutte opp. Men når ein opnar seg opp, så flyt personen ut mot andre menneske, og andre får flyte inn i deg. På ein måte.

Den dagen eg byrjar å skrive eigne songar, har eg kome langt, har eg tenkt. At eg ikkje berre etterliknar andre og skjuler meg bak andre. Eg song Bjørn Eidsvåg. Eg song med skarre-r. Då eg var 30. Her om dagen spela eg på bygdetunet. Eg song BE som oppvarming. Eg song med skarre-r. Det kjentest unaturleg. Det var jo ikkje nett meg, meir som, vel, skodespel, etterlikning. Jeje.
Heidegger om teknologi HER. Skal sjå om eg kan ta ein titt på dette i ei ledig stund.

Wednesday, September 13, 2017

Sundfør har vore deppa lenge, og jamvel hatt eit nervøst samanbrot. Det pregar musikk og livssyn. Maté talar ein gong om korleis han var sterkt emosjonelt engasjert i Gaza-krigen til Israel, og kunne bli rasande når Israel slapp bomber der. Men, som han no seier. Raseriet handla ikkje om Israel og Gaza, men eigentleg om hans eigen indre uro. (Ikkje dermed sagt at det var gale å kjempe for Gaza etc.)

Slik er det også med meg. Min emosjonelle generelle tilstand pregar korleis eg vurderer alle slags saker. Er eg i lousy mood, så blir ting mørke, og eg blir kritisk. Det har mykje med helsa å gjere også, naturlegvis. Er eg betre på lag, og får ei god natts søvn, blir alt ljosare. Og dette er vekselverknader. Er ting ljose rundt meg - vener, familie, natur, mat, ver, meistring etc. - blir eg også ljos innvendig.

Eg tenker på dette med Sundfør. Såg ho fekk kritikk av Kjetil Rolness, pga. eit intervju med henne i Dagbladet. Ho sa at ei atombombe kunne vere bra også, fordi menneskeslekta ville bli utsletta, og graset vart grønt etterpå. Fortent kritikk. Dystopisk, og eg tenker vel at det er prega av Sundførs melankolske sinnstilstand. Også interessant at ho vever saman skipbrot i kjærleik med nihilisme (universet er tomt, gudar eksisterer ikkje etc.) "Tru" og livssyn pregast av generelle livserfaringar, så å seie.

Sundførs nihilisme og melankoli er ikkje nett for meg no lenger. Eg ser, på ein måte, no at det er noko objektivt vanskeleg og problematisk ved det. Ikkje slik at ein skal døme den som har det tungt. Kjensler er kjensler, og er alltid "sanne" for den det gjeld, på ein måte. Men noko er ute av lage, noko er som det ikkje bør vere. Noko som ein bør arbeide for å kome ut av. Som Hanh seier: Erkjenne liding som liding, og i dette også sjå vegen ut av det - og vatne dei frøa av glede og håp som finst. Det er noko radikalt i å seie dette også - då eg var yngre, høyrde eg berre på Soundgarden og anna depperock, og såg tunge filmar. Og eg las i Bibelen, som ofte er mørk. Og eg tenkte at slik er det, slik må det vere, slik skal det vere.

Eg møtte ei dame i Polen ein gong. Ho sa: "Det er ikkje alltid ting er enkle, men ein må jo prøve, kvar dag, å vere glad." Eg beit meg veldig merke i det. Prøve å vere glad. Aktivt søke glede og lukke. Hm. Som livsprosjekt? Ja. No veit eg kor heftig viktig det er, og kor mykje av vårt indre, og vår kropp, som er evolvert med...hm...lukke og glede og harmoni som eit slags "kompass". Og dette, trur eg, reflekterer også noko djupt om sjølve røyndomen.

Dvs. vågar eg å tru. :-S Det er vanskeleg i ljos av "nature red in tooth and claw," "life as nasty brutish, short" etc. I det heile er røyndomen kompleks og mangefasettert, ikkje sant. Det finst mykje vondt, som Dostojevski peikar på i Karamasov. Det finst også mykje vakkert. Malick peikar godt på spenninga i Tree of life. Men peikar likevel mot håp og harmoni. "Listen through the rhythm that's confusing you. Listen to the reed in the saxophone. Listen over the hum of the radio. Listen through the sounds of blades in rotation. Listen through the traffic and circulation."

Eg kan også godt seie at eg er open for å sjå Jesus som eit slags prisme som vi kan sjå håp og godleik i universet gjennom. Ikkje noko perfekt prisme, ikkje noko universelt svar. Men ein stad der håp og godleik skin særleg sterkt, på ein måte - i trass av all historisitet, inkulturasjon, avgrensa perspektiv etc. Og det finst også fleire sånne prisme, ikkje berre Jesus, liksom. Godleik og venleik finst overalt, heilt nær oss, når vi berre ser nøye, og er opne, meiner eg.

Sundfør er prega av Dark Mountain - eit slags kunstprosjekt. Ho deltok også på ein vekeslang retreat om å kome attende til naturen etc. Og ho har reist i verda. Her er vesentlege punkt i det nemnte prosjektet:

We live in a time of social, economic and ecological unravelling. All around us are signs that our whole way of living is already passing into history. We will face this reality honestly and learn how to live with it.

We reject the faith which holds that the converging crises of our times can be reduced to a set of ‘problems’ in need of technological or political ‘solutions’.

We believe that the roots of these crises lie in the stories we have been telling ourselves. We intend to challenge the stories which underpin our civilisation: the myth of progress, the myth of human centrality, and the myth of our separation from ‘nature’. These myths are more dangerous for the fact that we have forgotten they are myths.

We will reassert the role of storytelling as more than mere entertainment. It is through stories that we weave reality.

Humans are not the point and purpose of the planet. Our art will begin with the attempt to step outside the human bubble. By careful attention, we will reengage with the non-human world.

We will celebrate writing and art which is grounded in a sense of place and of time. Our literature has been dominated for too long by those who inhabit the cosmopolitan citadels.

We will not lose ourselves in the elaboration of theories or ideologies. Our words will be elemental.

We write with dirt under our fingernails.

The end of the world as we know it is not the end of the world full stop. Together, we will find the hope beyond hope, the paths which lead to the unknown world ahead of us.




Det er ein type apokalypse-tenking. Bombastisk og dramatisk etc. Men det er vesentleg sanning og visdom i det. Eg sympatiserer med det. Forteljinga om "progress" er verkeleg på mange vis "bunk" no. Postmoderniteten har lenge sagt det. Det var gudsriketanken som skapte progress-tanken. Denne vart sekularisert i kommunismen, til dømes. Så braut kommunismen saman, og vi fekk økonomisk liberalisme, som er det vi lever i no. Verda går framover = meir pengar, meir effektivisering, fleire varer, fleire opplevingar.

Men økosystem er i ferd med å bryte saman. Det er framandgjering overalt (eg sit på nettet og snakkar til dykk). Menneskeleg konsumerisme og liberalisme har fått grelle konsekvenser. Mennesket må attende til simplicity, til seg sjølv, til naturen, til relasjonar, til ro, til sunn mat. Ein vesentleg del av dette dreier seg om å finne attende til ulike variantar av pre-moderne visdom, og la dette prege røyndomsforståinga og livet.



Nokre tankar, ja. Berre kom med kommentarar om de har.