Mary-Ann, you're better than the world

Eg kunne ikkje dy meg for å bruke den overskrifta, ho passa berre så altfor godt til det temaet eg no skal ta opp, altså kristen antropologi :) . Elles godt å høyre at du, Marianne, hadde det fint i Bergen jamvel om (eller: med tanke på) at det var mykje regn. Men getouttahere: Du likar vel sol av og til også?

Innleiande ros for formulering av problemstillinga
Eg har altså litt ledig tid, og eg tenkte eg skulle skrive ein liten respons til ditt innlegg om syndsforkynning (interesserte lesarar kan sjå bloggen på lista nede til høgre for tidlegare innlegg). Som eg også før har peika på, tykkjer eg det er fint at du set dette litt på dagsordenen. Spesielt med tanke på at vi kjem frå noko ulike tradisjonar, er det fint å få tenkt gjennom og drøfta litt slike teologiske tema. Dersom eit kristent miljø (som t. d. Fjellhaug, generelt kristenungdom i Oslo, baptistungdom for den del) skal ha ei gjennomtenkt og levande tru, er det faktisk nødvendig og fruktbart med slike meiningsutvekslingar. Ein kan freiste å rettleie kvarandre, få meir balansert syn på saker, tenke gjennom korleis ein grunngjev sine standpunkt og bli meir skjerpa i sin teologiske språkbruk, for å nemne noko. Så ja, ti poeng til deg.

Så nokre korte refleksjonar, ein del har eg til no kommentert.

Sitat
Du skriv fylgjande:

"Men det jeg mener er: Mennesket er falt, ja. Men det er fremdeles skapt i Guds bilde, og det har fremdeles loven skrevet i sine hjerter. Det vil si at jeg tror at mennesket kan gjøre gode gjerninger selv uten å være frelst, selvfølgelig er det ikke nok, og selvfølgelig er det ikke noe som kan bøte på syndeskylden fremfor Gud, men likevel. Det kan selvfølgelig hende at jeg er bare hjernevasket av humanistiske idealer, men jeg mener mennesket har noe godt i seg, nettopp fordi det ved syndefallet ikke sluttet å være skapt i Guds bilde."

Kva er gode gjerningar? Kva er det gode?
Til dette vil eg seie: I sak vil eg tru vi er nokonlunde samde, men språkleg uklårleik kan gje inntrykk av noko anna. Altså: Kva meinest eigentleg med "gode gjerninger"? I NT blir vel det å gjere "det gode" brukt i litt ulike meiningar. At også heidningar, som ikkje trur på Jesus, kan gjere relativt sett gode gjerningar, er eg heilt samd i. Her kan ein jo vise til Jesu likning om den miskunnsame samaritanen i Luk 10. Dette er ei provoserande likning av di Jesus tilskriv ein samaritan - altså ein som er utanfor Guds folk - det å gjere det gode, medan dei som eigentleg burde gjere det gode, dvs. dei høgaste representantane for Guds folk, ikkje gjer det.

Men ja, ein kan t. d. nemne Apg 28, 2, der vi les at heidningane på Malta viste stor menneskekjærleik mot Paulus då han gjekk på land med skipet sitt. For så vidt er eg også samd i at ein kan bruke det at vi er skapt i Guds bilete og det at vi har lova skrive i hjarto våre som eit argument for at ikkje-kristne kan gjere slike relativt sett gode saker. Andre sentrale vers som kan nemnast i denne samanhengen, er Fil 4,8-9, der Paulus formanar filipparane til å ta vare på det gode og det edle (prinsipielt sett:) i einkvar kultur der dei møter det.

Og altså: Relativt sett kan ein tale om gode gjerningar i mellommenneskelege forhold. Når eg likevel instinktivt reagerer når eg høyrer at heidningar kan gjere gode gjerningar, har dette å gjere med at eg tenker mykje teologi, og i det perspektivet må ein vere klar over kva ein seier når ein talar om at mennesket kan gjere det gode. Dette har - kan hende - med at omgrepet "gode gjerningar" i dei kontekstane eg har brukt mykje tid på å arbeide med, er synonymt med lovgjerningar (dvs. gjerningar som på ein eller annan måte kan endre vår stilling framfor Gud).

NT sitt hovudsikte: Forholdet mellom Gud og menneske
Men det har sjølvsagt også å gjere med at NT som heilskap dreier seg om at Gud kjem til jorda ved sin Son Jesus Kristus for å frelse mennesket. Og det er nettopp i dette spenningspunktet NT utspelar seg (det gjeld evangelia, apg og breva). Og nettopp i dette spenningspunktet oppstår spørsmålet: Kva kan mennesket gjere for å ta imot denne frelsa og kome i fellesskap med Gud? Altså, kan mennesket her gjere noko godt, noko som kan utrette noko i rett retning? Her er mitt tydelege og klare svar: Nei. Sett i dette perspektivet gjeld det som Jesus: "Ingen er god utan éin, det er Gud" og Paulus: "Det finst ingen som gjer det gode, ikkje ein einaste" (Rom 3) og: "De òg var ein gong framande og fiendar av Gud i sinn og tanke med dei vonde gjerningane dykkar." (Kol 1)

Eg trur ikkje ein kjem unna dette dobbelperspektivet: I relativt, mellommenneskeleg perspektiv kan vi gjere det gode mot kvarandre. Framfor Gud kan vi ikkje gjere noko godt - i fylgjande forståing: Vi kan ikkje gjere noko som bringar oss nærare frelsa eller set oss i eit rett forhold til Gud, eller noko som held mål i møte med hans lov. Slik eg les det du har skrive, trur eg du er samd, for også du seier at våre gode gjerningar ikkje kan bøte på syndeskulda og ikkje held mål framfor Gud.

Eg trur at ditt innlegg i denne debatten peikar på noko vesentleg i den forstand at syndeforkynninga må halde tunga rett i munnen med omsyn til desse perspektiva. Det var dette eg peika litt på når eg sa noko om den lutherske arvesyndslæra. Vi er "prinsipielt" syndarar framfor Gud alltid, og dermed er vi alltid avhengige av Guds gunst og nåde for å kunne kalle oss kristne.

Problemet blir då sjølvsagt at denne "prinsipielle" synda framfor Gud, også får utslag i det verkelege livet, i våre gjerningar og tankar og ord. Jfr. t. d. Jesu ord i Matt 15: "For frå hjartet kjem vonde tankar, mord, ekteskapsbrot, hor, tjuveri, falskt vitnemål, spott." Altså: Mennesket har ikkje frykt for Gud og ikkje tillit til Gud og er derfor prinsipielt utelukka frå å kunne hjelpe på si stilling framfor Gud, slik som du også skriv. Men: Synda vår påverkar også forholdet til nesten på mangfaldige måtar. Alle menneske kan erkjenne det.

Men her - i forholdet mellom kvarandre - gjev det på sett og vis ikkje den same meininga å tale om at vi "prinsipielt sett" er syndarar, at vi er fullstendig ute av stand til å gjere det gode etc. etc. Det er klart at synda påverkar våre relasjonar, men det er liksom ikkje noko poeng i å svartmåle synda i desse relasjonane, for her er det også mykje godt og kjærleg blanda med det som er vondt.

(Eg har til dømes alltid vore kritisk til ei syndsforkynning som seier: "Ja, vi er alle syndarar, og det ser ein klart og tydeleg av di det alltid er egoisme som motiverer alle våre gjerningar som vi gjer i forholdet til nesten vår. Gjev eg ein sjokolade til kameraten min, er det berre av di eg vil ha noko att av han og av di eg vil at han skal like meg...blabla." Eg tenker: Tjaja, kanskje det, eg veit ikkje, det er vel ei blanding av motiv. Men det er ikkje særleg relevant å drøfte det på talarstolen. Når eg gjev ein sjokolade til venen min, blir han glad, og eg får ei god kjensle. Det er bra. Punktum.)

NT's siktemål er nemleg fyrst og fremst spørsmålet om forholdet til Gud, og i dette spørsmålet vert det ikkje gjeve nokon opning for at mennesket kan bidra med noko godt. Vonar du forstår kva eg meiner her. Det kjem litt meir om det i det neste avsnittet.

Litt om "å gjere synda større"
Når det gjeld "auke" av synda, så kan eg godt vere samd i det eg trur er hovudpoenget ditt, nemleg at synda som skiljer oss frå Gud er ein absolutt/prinsipiell sak: Det gjev på sett og vis ikkje så mykje meining å tale om synda blir større eller mindre: Anten er synda tilgjeven av di vi har festa vår lit til Jesu krossdød for oss, eller så er ho ikkje det på grunn av vår vantru.

No har ein utsegner som hjå Paulus i Rom 7,13: "Gjennom budet skulle synden vise seg å være over alle grenser syndig." Men poenget er vel der noko i nærleiken av det som var poenget mitt: Ved å gjere det gode (NB!) for å hjelpe på stillinga si framfor Gud (NB!) avslører ein berre det syndige og forvrengte ved synda. Synda sitt vesen er nemleg å ikkje ville stole på Gud, å ikkje ville ta alt av nåde frå hans hand, men derimot å setje lit til seg sjølv og sine eigne gjerningar framfor Gud.

Difor: Ein impuls til å ville gjere det gode for å bøte på skaden når vi innser at vi har eit problem med Gud, kan verke fromt og fint. Men sett i ljos av evangeliet er ein slik impuls synda på sitt verste og mest manipulerande, kan ein vel seie. Ein forkastar evangeliet og stolar heller på seg sjølv. Og det er nettopp difor Paulus i Fil 3 talar om at alt det han sette høgt og rosa seg av framfor Gud (merk: framfor Gud), har han no forkasta, slik at han kan vinne Kristi rettferd.


Hm, til Kathrine: Eg er verkeleg lei for at det vart mykje syndeprat. :) Kanskje finn Marianne og eg noko meir lysteleg å debattere i bloggspaltane snart. Men: Litt til, då.


Synda i kristenlivet
Til det neste avsnittet ditt. Eg er veldig samd med deg når du peikar på Rom 6 og det Paulus seier der. Går ein til Luther og Rosenius (som er lærefedrar for NLM), vil ein finne at dei generelt er ganske Skriftnære og har eit bibelsk syn på rolla som synda spelar i kristenlivet. I delar av bedehusrørsla kan ein kanskje ha hatt ein tendens til å skli ut ei form for "elendighetsteologi", det kan eg nok vere samd i.

Og det er klart: Synd og nåde må ikkje bli tredd over all forkynning som ei tvangstrøye. NT er grunnleggjande kristosentrisk, og forståinga av synda vert i regelen sett i ljos av Kristus og hans frelsargjerning. Denne frelsargjerninga inneber sjølvsagt (og fyrst og fremst) forlating for syndene. Men ho inneber også nyskaping og nytt liv i Anden, som du peikar på. (Såleis den velpassande tittelen på innlegget her :P )


Røynsla spelar i rolle i kristenlivet
Samstundes har eg lyst til å peike på den rolla erfaring kan ha i eit kristenliv. Ein bedehussong peikar på dette på ein framifrå måte:

Jeg så ham som barn
Tekst: Vilhelm Birkedal, 1858
Melodi: Norsk folkemelodi, ca. 1840

Jeg så ham som barn med det solrige øje
i regnbuens glans på de hjemlige høje.
Han kyssed min kind, og vi leged med stjerne,
mens korset stod skjult mellem løv i det fjerne.

Jeg så ham som yngling i livskraftens morgen,
da ånden fløj højt imod herligheds-borgen.
Han vinked min sjæl, og jeg glemte det lave,
hans ild kasted glans på forkrænkelsens grave.

Jeg så ham som mand i den modnede sommer,
da synderen skjalv for den hellige dommer,
da hjertet slog tungt, og min isse var sænket,
og dødstanken strængt havde livsmodet lænket.

Først da fik jeg kende hans salige nåde,
først da løstes korsets, forargelsens gåde,
først da lærte hjertet at favne den byrde,
som han mig har rakt, den forbarmende hyrde.

Først da har jeg sagt ham, hvad før jeg ej vidste,
at han er den første og bliver den sidste,
først da har jeg sagt ham, at ham vil jeg følge
i liv og på dødens den rullende bølge.

Først da har jeg sagt ham, til ham vil jeg ile,
som grædende barn ved hans bryst søge hvile,
hos ham vil jeg mig og min usselhed skjule.
Kun da fri's jeg ud af fortabelsens hule.

Og en gang jeg ser ham, når lyset udbrænder,
da strækker jeg mod ham de segnende hænder.
Når hjertet står stille, og øjet vil briste,
da hilser jeg ham med et smil, med det sidste!


Det var særleg biskop Ernst Baasland som i ei bok opna augo mine for denne songen. Songen peikar på noko som kanskje ikkje er så reflektert i våre samanhengar, nemleg at trua vert mogna i takt med våre opplevingar og vår alder.

Ofte kan ein ved slik tale bli anklaga for å relativisere trusinnhaldet, men eg meiner dette slett ikkje treng å vere ei nødvendig konsekvens. Altså: Vi har ein Bibel, vi har eit trusinnhald, og forhåpentlegvis retter vi oss etter dette og lét dette få vere formande for vår tru etter som livet går.

Likevel: Vår trusforståing har også mykje med generell mogning å gjere: Ikkje minst mogning av kjenslelivet, av våre røynsler og tolkinga av dei, av relasjonar, av moralforståing etc. Eg seier ikkje at denne mogninga kan setje delar av trua vår ut av spel. Men eg meiner det er heva over tvil at mogninga kan vere med på å påverke vår forståing av delar av trua, og også kva vi legg mest vekt på i trua vår.

Såleis kan ein kristen bror/syster vere ein del av OASE medan ein annan er med i Strandebarm og ein tredje er med i retreatrørsla. Føresett at dei alle har Bibelen som autoritet og rettesnor, har eg ikkje nemneverdige problem med å erkjenne at dei har funne kvar si hylle med kvart sitt trusuttrykk, påverka av den personen dei er og den livshistoria dei har.

Mogning i trua: Djupare syn på synda og nåden
Kvar vil eg med dette? Hm. Eg vil nok tenke (og dette er mine tankar, ikkje noko eg forventar at du eller andre skal skrive under på med ein gong) at det generelt høyrer med til mogning i eit sunt kristenliv at ein får ei stadig djupare forståing av si synd og ei stadig djupare forståing av evangeliet. Ikkje nødvendigvis i den forstand at ein fokuserer på si eiga elendigheit, men kanskje at ein får eit stadig djupare innblikk i kor djupt synda sit og kor mykje ho eigentleg påverkar oss, og at dette vert eit premiss som leier til ei djupare forståing av kva Guds kjærleik og nåde innebér.

På vegen til denne forståinga vil eg nok seie det er naturleg med større eller mindre grad av anfektingar. Dette er ikkje noko eg personleg vil "presse på andre" som eit truspunkt, på ein måte. Altså: Er det kristne som ikkje på nokon måte har anfektingar, så bra for dei. Men eg vil tenke at ein person som lever med sunt med Guds Ord og bøna før eller seinare vil oppleve tvil og motgang i truslivet, og at dette faktisk kan vere reiskap som Gud brukar for å føre den truande bort frå sitt eige og bort frå tillit til seg sjølv, og over til tilliten til Gud.

(Tekstar som kan tale om dette: Job, 2 Kor 12,7-9, Hebr 12, Salmane, Rom 5 m. fl. Men det er klart: I desse tekstane er det ikkje berre frelsesanfekting det går i: Siktemålet er vidare, anfektingane og truskampane kan ha mange "tema".)

Men ja. Dette ligg på sett og vis i Guds hand, vi styrer ikkje over alt som skjer med oss. Og personlege disposisjonar, ikkje minst kjensleliv og opplevingar, spelar inn. Eg trur Gud også kan "bruke" vår personlegdom og vår kropp og vårt liv og vår historie slik han ser det best. Såleis får vi ulike bører å bere, ulike velsigningar, ulike utfordringar. Dette er det rom for i den kristne kyrkjelyden.

Men dette hindrar ikkje det som du heilt korrekt peikar på, nemleg at Paulus bed dei kristne om ikkje å setje fokus på synda, men på evangeliet. Dei skal - ved evangeliet - rekne seg som døde for synda, i og med at dei er døypte til Kristus. Ein finn i og for seg noko av det same i Kol 3. Der seier Paulus: "De er døde, og livet dykkar er løynt med Kristus i Gud". Altså: De er døde. Men så held han fram: "La da det jordiske i dere dø."

Til slutt:
Ok, sidan eg fyrst er i gang, så kjem nokre ord til slutt. Du har nemnt at luthersk arvesyndslære er radikal. Det er ganske sant. Likevel: Grunnen til radikaliseringa av arvesyndslæra har meir å gjere med evangelieforståing enn antropologi. Både katolikkar og lutheranarar kan ha røynsle av at dei har synd i seg og at dei ikkje klarer å gjere det rette på ein fullkomen måte. Det er klart nok. Det er ikkje der usemja ligg.

Det er, så vidt eg ser, eit tydeleg og konsekvent trekk i teologihistoria at der arvesyndslæra vert avsvekka (dette har ikkje fyrst og fremst å gjere med kor mykje vekt ein legg på synd sånn generelt, det har å gjere med kva prinsipiell forståing ein har av synda) vert med ein gong evangelieforståinga endra. Dette har å gjere med at teologiske lærepunkt heng nøye saman, slik vil det vere i dei fleste gjennomtenkte konfesjonar.

Altså: Den lutherske arvesyndslæra heng nøye saman med evangelieforståinga: Evangeliet er at Jesus har gjort alt for oss. Arvesynda innebér at vi ikkje kan gjere noko for vår eiga frelse. Alt avhenger av ein naken tillit til evangeliet.

Jfr. katolsk forståing: Evangeliet er at Jesus har gjort det meste for oss - vi må ved vår vilje samverke med Guds nåde for å lækje vår indre natur så vi kan gjere gode gjerningar, som så vert teljande i domsgrunnlaget. Arvesynda innebér at vi har mista den opphavlege rettferda, men at vi har vilje som kan medverke med Guds vilje når han kallar oss.




Det får vere nok for denne gongen, har du lest så langt som dette, så har du min takk og beundring :)

Vår, lalala vår

Det er sol ute, og det er 1. mars. Snart er det vår. Eg har lyst til å gå ut ein tur.

Kjære dykk

Takk for kommentarar, Roger, Ingrid, Kathrine, Kari, Silje og Ingar. Eg driv og skriv preike no, og tek meg nokre minutt til å seie nokre ord.

- Eg er samd i kommentaren din, Kathrine. Det er godt med gode bibelord. Når kristendomsforståinga i Noreg er i rørsle og vi står fast på det tradisjonelle, kan vi (i alle fall eg) lett gå i den fallgruva at eg fokuserer for mykje på det kontroversielle - som sjølvsagt er dei mindre behagelege sidene ved trua vår.

Av og til kan eg på ein måte føle at eg må verne andre litt mot mi kristendomsforståing. Det vil seie at...hmm...det er sjølvsagt stor dynamikk i korleis eg opplever trua mi. Og i dei stunder då eg opplever trua som ikkje så grei, kan eg vere litt redd for å belemre andre med mi oppleving, meir enn "den sanne trua", om de skjønar.

Samstundes tenker eg: Eg er teologiutdanna i seks år. Då er det naturleg at folk høyrer litt ekstra på meg når eg uttalar meg. Likevel: Vi er jo alle kristne, og mange av oss er modne kristne jamvel om vi ikkje er teologiutdanna (til dømes de som les bloggen her :) ). Då er det godt å vite at ikkje alt står og fell på mi forståing av trussaker, av og til kan det vere meir fruktbart å tenke at vi som medkristne kan stø kvarandre, rettleie kvarandre, oppbyggje kvarandre - det treng jo også eg å få sjølv om eg har studert i 6 år liksom.

Hm, vonar de skjønar kva eg siktar til her. Det er noko med at vi alle på sett og vis har ansvar for å ta vare på oss sjølve og kvarandre også på trusområdet. Joakim er veldig flink til det :) .

- Yep, så har eg så smått byrja å jobbe som prest. Det er spennande og faktisk også litt avslappande. Det vil seie: Det er ikkje fullt kjør frå morgon til kveld, det er blir litt pustelommer innimellom også, i form av køyring, lunsj, samtalar, uformelle møte etc.

I går var det konfirmanttimar, men eg deltok (diverre) ikkje i undervisninga. Men det blir nok fleire sjansar. I kveld er det eit stort møte mellom konfirmantar, kyrkja og foreldra. Då skal eg delta med eit dramastykke og gitarspeling, det skal bli artig. I tillegg har eg ein dåpssamtale også, i ettermiddag. Samtalen er førebudd, så det trur eg skal gå ganske greitt.

- Elles: Eg har tala ein del med Nobu dei siste månadene. Han fortel at det kan vere noko einsamt å vere einsleg prest i ei bygd. Jobben kan ha ein tendens til å sluke for mykje. Allereie etter tre-fire dagar forstår eg kva han meiner. Mitt sosiale liv har gått drastisk ned utanom jobben i forhold til Oslo-livet.

I og for seg er ikkje dette så farleg, for eg får tid til å jobbe med saker utanom jobben, litt sånn skriving til Ung Teologi og Fast Grunn, lest litt bøker etc. Men over ein lengre periode hadde det vorte annleis. Det er noko med at ein får mykje gratis med omsyn til det sosiale livet når ein er student i pulserande Oslo. Ja, makes a guy think.

Men no må eg skrive preike her.

Ok, da

Fil 3,20: Men vi har vår borgarrett i himmelen, og derifrå ventar vi frelsaren, Herren Jesus Kristus.

Matt 5,12: Gled dykk og jubla, for stor er løna dykkar i himmelen! Slik forfølgde dei òg profetane før dykk.

Luk 23,43: Jesus svara: «Sanneleg, eg seier deg: I dag skal du vera med meg i Paradis.»

Sorrysorrysorry

Ah, eg posta nein, men eg tenkte eigentleg:

I want to live. I want to give.

Til Kathrine:

Kindness=Blindness?

- Ingar, du har så rett. Timeloops er interessante greier. Du med din hjernekraft kan jo prøve å løyse problemet :) Las på eit forum om T2 ein gong, då var det nokon som meinte at det kunne vere ein plausibel forklaring på det, men resonnementa verka ikkje heilt sannsynlege, etter mi meining.

Men ja. I førre post siterte eg frå T1, no skal eg sitere litt frå T2:



TERMINATOR
Torque wrench please.

JOHN
Here. I wish I coulda met my real dad.

TERMINATOR
You will.

JOHN
Yeah. I guess so. My mom says when I'm, like,
45, I think, I send him back through time to
1984. But right now he hasn't even been born
yet. Man, is messes with your head. Where's
that other bolt?



Så, hm, ser ikkje ut til at John Connor har eit svar på problemstillinga heller.


Elles. Når det blir vår, må vi få til tur til Nordmarka att. Med bål og god stemning.

So we got 2 do what's right

- Pokerkveld med Gisle, Roger, Rolf Olav, Bjørn. Takk! Eg set pris på det. Vann ein runde, tapte ein runde.

- Buss frå Oslo til Høydalsmo. Kvalm. Og noko trøytt. Las i ei veldig, veldig interessant bok av Geelmuyden: Mer enn hjerne. Portrettintervju med intellektuelle i Noreg. Eg tenker: Dei har mange gode tankar. Eg er ikkje så smart som dei. Men...hmm...Jon Elster sa noko lurt: For å kome langt i livet må ein ha balanse med omsyn til ambisjonar. Ein bør sikte litt lengre enn ein har evner for. Altså: Siktar ein til 2, når ein 2. Siktar ein til 8, når ein 0. Siktar ein til 6, når ein 4. Eg siktar kanskje litt for ofte til 2. Kva siktar du til?

- Til Kari: Takk så mykje for kommentar. Eg har berre nokre ting å seie: Himmelen er uforklarlig, slett ikke lett å forstå. Men jeg har begynt å begripe at den er virkelig nåååååååååååå. Himmelen for meg, det er Jesus. Evigheten er der han er. Osb.

Det er vel Urban Ringbäck som har skrive denne, tenker eg. Men gjort udøyeleg av Børudgjengen. Vel. Per Lønning har skrive ein interessant artikkel under tittelen "Ikke til himmelen...?" Her peikar han på at vi kanskje må revidere våre tankar om livet etter døden. Fokus i Skrifta er meir på ei nyskaping og atterføding av himmel og jord enn eit "andeleg" liv med kvite, gjennomsiktige lekamar. (Ikkje at eg trur du meiner dette, altså, Kari. :) )

Ny himmel og ny jord, der rettferd bur. Ja. Det bør leie oss til eit positivt syn på skaparverket her og no: Guds meining med dette var godt, og han skal ikkje forkaste det, jamvel om han skal nyskape det. Her er det jo nyttig å vende blikket til Jesu lekam: Han var lik, men likevel ulik. Altså: Jesus kunne gå gjennom dører, likevel kunne Tomas kjenne att sårmerka hans.

Om dei har sjokoladefontener i himmelen, er eg noko usikker på. Men sjokolade? Definitivt! (Hehe, ok, dette er litt fri spekulasjon, då.) Men det viktigaste på den nye jorda, vil vere samfunnet med den treeinige Gud.

- Har lese i ei bok av Kristian Ottosen, om den andre verdskrigen. Har kome til Chamberlains "peace in our time". Ja, sånn kan det gå. I alle høve: Knebling av ytringsfridomen er ikkje ein god idé. Og der dét skjer, er det fare på ferde. Det skjedde i svært sterk grad i Tyskland på 30-talet.

- Ser noko på Prison Break sesong 2. Det er enkel, tom underhaldning.

- Eg har tenkt på ei scene i Terminator 1. Denne filmen, som eg såg med Ingar og Roger her om dagen, er ikkje så god samanlikna med 2'aren. Uansett: Kyle Reese er sendt frå framtida for å verne Sarah Connor, som vert jakta på av ein annan tidsfarar, robotterminatoren. Det er ein ganske interessant dynamikk i den scena som eg skal sitere frå. Scena fortel noko om krafta som ligg i ord. Og ho fortel noko om forholdet mellom ømhet, tillit og medmenneskeleg varme. Dinest har eg tenkt noko på fylgjande: Kva hadde skjedd om rollene hadde vorte bytta om her, altså at Sarah sa/gjorde som Kyle og vice versa?

Here goes nothing:

SARAH
So much pain.

REESE
Pain can be controlled. You disconnect it.

SARAH
And so you feel nothing.

REESE
It's better that way.

SARAH
(with great sympathy)
Oh, Kyle.

Reese takes a long, slow breath before he answers, and when he does his voice has a new quality, an unfamiliar tenderness.

REESE
John Connor gave me a picture of you once. I never knew why. It was very old. Torn. Faded. You were young, like you are now. You weren't smiling...just a little sad...I always wondered what you were thinking at that second.

He closes his eyes, reaches toward her. His fingertips trace the contour of her nose, chin, cheeks.

REESE
(continuing)
I memorized every line, every curve...

He opens his eyes, looking right at hers.

REESE
(continuing)
Sarah, I came across time for you. I love you. I always have.

Sarah is quietly overwhelmed.
Reese looks away.

REESE
(continuing)
I'm sorry. I shouldn't have said...

SARAH
Kyle...

She leans forward and kisses him.

His face is frozen. A mask.
She continues, tenderly.
He begins to respond.
The dam breaks and he holds her in a tight, trembling embrace, clinging to her like life itself.


Ja, dialogen er vel ein smule cheesy, kanskje. Men han får meg til å tenke. Nuff said.





Og just for the fun of it:

Off, dette vart rotete.

Kjære vener, takk for kommentarar. Veldig interessant og også godt å lese tilbakemeldingar. Eg er ikkje den einaste som kan kjenne på hovmod, nei.

- Vel, 15 minutt ca, til eg må gå.

- Vil takke for ein svært hyggeleg kveld på Fjellhaug. Livet er så godt når ein kan ha det slik i lag med gode vener. Og eg lærte også ein del denne kvelden.

- Silje: Når eg les den fyrste kommentaren din, skjønar eg kvifor du vart sjuk og ikkje eg :P Neida. Det kan bli litt i varmaste laget, ja. Men eg må jo ha ei form for jakke uansett. Yellowstone er på myspace no, men skal sende songane til deg når eg har tid. Har dei på MP3-en min. Du må gjerne gje tilbakemelding på om du likar det eller ikkje, altså.

- Treng ein å kjenne seg som full av drit (pardon the language) for å vere ein kristen? Dette er eit viktig spørsmål som eg også har bala ein del med. Nokre tankar, då.

Eg er eit menneske. Eg er skapt av Gud. Då har eg også evner, og eit godt grunnlag for ei sunn sjølvkjensle. Med andre ord er det ikkje kristeleg å tale nedsetjande om seg sjølv og sine eigne evner. Eg kan seie:

"Eg er Hallvard. Eg er ein kjekk kar som har evne til å inngå i relativt gode relasjonar med mine medmenneske. Eg har evne til å spele fin musikk med gitaren min. Eg kan også skrive ganske gode artiklar på data'en min. Eg er Guds skaparverk, og eg har dermed eit ukrenkeleg verd."

Kva kan du seie positivt om deg sjølv med bakgrunn i at du er Guds skapning?

Men eit sjølvbilete kan ikkje unngå å ta med syndefallet i beregninga, sjølvsagt. Hm. Jesu ord i Matt 7,11 e eit godt utgangspunkt her:

"når de som er vonde, veit å gje borna dykkar gode gåver..."

Jesus seier altså:
a. vi er vonde.
b. vi kan gje borna våre gode gåver.


Vel. Altså. Syndefallet har påverka forholdet vårt til Gud på ein absolutt måte. Vi har falt fra Gud, vi er "kjøt" (Joh 3,6) som berre gjer det som er Gud imot (Rom 8,7). I den forstand er vi vonde og egoistiske, og eg er samd med Luther når han i dei Schmalkaldiske artiklar av 1537 talar om at arvesynda (dvs. det at vi ikkje stolar på Gud, at vi ikkje fryktar for han, og at vi har vond lyst) er ei så grueleg forderving av naturen at vi ikkje kan fatte det ved fornufta, men må tru det ved openberringa.

Men når vi møter lova i Guds ord (Rom 3,19 m. fl.), får vi etter kvart eit større og større innblikk i kor langt unna vi står Guds vilje og kor egosentrerte vi er. Vi er i regelen opptekne av vår eiga ære, vår eigen vilje, våre eigne lyster, ikkje Guds ære, hans vilje og hans lyst.

Det som særleg Luther har peika på, og som eg er ganske overtydd om at er i tråd med rett kristen forståing, er fylgjande: Sjølv når vi vert "vekte" og freistar å bøte på skada ved å prøve å fylgje Guds vilje, så gjer vi eigentleg berre synda større: Vi freistar å sone vår synd ved å gjere ei større synd, nemleg å stole på oss sjølv. Vår løysing på problemet gjer berre problemet større.

No skal eg skyte inn her, at eg no talar om vårt forhold til Gud, og der talar Skrifta eintydig (og røynsla erfarer det i møte med Guds lov): Alle har synda og står utan ære for Gud.

Og det er så viktig, så viktig at vi ikkje prøvar å minske denne vår synd framfor Gud i eit misforstått forsøk på å "tale vel" om mennesket, "styrke vår sjølvkjensle" etc. etc. Då er vi over i fariseisme og hykleri. I går tala vi om kva som er hovudtemaet i Jesu forkynning. Eit av hovudtemaa er utvilsomt: Framfor Gud står både tollar og farisear på lik linje: Som fattige syndarar i botnlaus gjeld.

Samstundes er det mogleg, ja påkrevd, å ha fleire perspektiv på same tid. Denne radikale talen om vår stilling framfor må ikkje leie oss til å fordøme alle mellommenneskelege gode gjerningar og relasjonar. Som Wisløff ein gong sa: "Menneske flest er gode og rettferdige folk" - relativt sett. Ikkje-kristne menneske som kjempar for idealisme, miljø, fattigdomsbekjemping, rett for dei undertrykte, ytringsfridom etc. gjer ein god og heiderleg jobb i eit relativt perspektiv. Men dei er alle som ein syndarar framfor Gud likevel, og dei treng tilgjeving og nåde.

For: Dei manglar frykt for Gud og tillit til han, som det fyrste bodet krev. Då kan det ikkje hjelpe om dei etterlever boda på den andre tavla så godt dei berre kan. Rom 14,23: Alt som ikkje er av tru, er synd.



Men eg har ingen intensjon om å slutte her, for Jesus har gjeve sitt liv for at vi skulle få kome i fellesskap med Gud att og få tilgjeving for all vår synd. Og meir: Han har gjeve oss sin Ande i våre hjarto, som gjer eit fornyingsarbeid i oss og forvandlar oss så vi krossfestar kjøtet og blir meir like Jesus (Gal 2,20 2 Kor 3,18)

Også dette spelar ei viktig, ja, kanskje den viktigaste, rolla i vårt sjølvbilete, om vi skal fylgje NT sitt syn på saka. Tenk på korleis Jesus og apostlane omtalar oss som er kristne. Vi er ljoset i verda. Vi er Guds born. Vi er helga, kalla, utvalde etc. etc. Dette er "fyrsteperspektivet" for ein kristen, etter mi meining.


Ahh, dette gjekk så altfor fort, og eg må gå straks. Men ja. Vi må fyrst og fremst tale sant om den vi er. Og som menneske er vi svært kompliserte skapningar! Difor blir det vel rett å seie at vi må ha fleire perspektiv på ein gong: Ja, vi er Guds skapningar. Ja, Gud arbeider gjennom oss. Ja, vi har gode evner på skaparplanet. Ja, vi har synd og evne til vondskap. Ja, vi elskar ikkje Gud slik vi skulle, jamvel om vi kan elske han på eit ufullkome vis etter at vi er kome til trua.

I alt dette får vi leve i Guds nåde og stole på at den ikkje har noko med oss og vår kompliserte sjølvoppfatning og våre tvetydige gjerningar å gjere. Nåden får vi leve i berre ved å tru at vi nettopp IKKJE treng å bidra med noko til vår frelse.





Hmm, dette vart kanskje i overkant rotete, ja. Kom gjerne med kommentarar, då.



Elles: (Uff, no kjem eg kanskje for seint, trur ikkje Ingar likar det.)

Men! Det er underleg korleis vi kan bruke Bibelens tale om synd etc. som eit påskot for å forsterke sjølvhaldningar og sjølvbilete som vi allereie har, uavhengig av det som Bibelen seier. Då er faren for stor for at vi misforstår det som faktisk blir sagt i Bibelen.

Ain't it funn(k)y

- Kjære vener - you know who you are - takk så mykje for ein fin kveld i går. Som eg også har sagt til Kathrine: Slike kveldar med gode vener aukar min livskvalitet :)

- I dag skal eg skrive ei preike om Paulus' torn i kjøtet. Han fekk den av Gud for at han ikkje skulle bli hovmodig.

- Hovmod er ei synd, liksom æresjuke. Sjølv tenker eg at eg nok ofte lid av æresjuke. Altså at eg vil ta meg godt ut, gjerne betre enn eg eigentleg er, på sett og vis. (Det er hykleri, btw.) Og gjerne betre enn andre. Hm. Det som er litt interessant ved det, er at eg eigentleg ikkje vil vere æresjuk. Men motivasjonen min for ikkje å ville vere det, er nok meir at eg er redd æresjuka mi gjer at eg ikkje tek meg så godt ut (og ikkje blir godt likt), enn at det er mot Guds vilje. Tenk det.

Eg tenker at ein ikkje gjer lurt i å skilje ein teologisk motivasjon for dette frå ein evt. psykologisk motivasjon. Det handlar heller om to ulike perspektiv å sjå saka i. Eg las noko Freud sa om komplekset. Han meinte at ei streben etter å vere betre enn ein faktisk er, var usunn og førte til nevroser. Hans løysing på problemet var rett og slett å oppføre seg verre enn ein var. Det ville vere sunt.

Eg trur han har ein del rett i det, altså. Det har å gjere med å utfordre hemningar og grenser for oppførsel, på sett og vis. Altså å gjere det som ein eigentleg kjenner ein impuls til å gjere, men som ein fryktar vil gjere at ein ikkje blir likt. Just do it! No talar eg sjølvsagt ikkje om å gjere saker som er tydeleg mot Guds vilje. Dette har meir å gjere med - eh - å leve eit sunt liv innanfor dei fridomsgrensene Gud har gjeve oss.

Vidare handlar det sjølvsagt om å ha ei god og trygg sjølvkjensle, og at sjølvkjensla har grunnlag i Guds tankar om meg, i Guds nåde, dinest i mine eigne (realistiske og sunne) tankar om meg sjølv. Så får andres tankar kome i neste rekke. Men tja - i svært mange tilfelle er det eg her omtalar som "andres tankar om meg" i bunn og grunn mine projiserte tankar.

Hm, har lesaren nokon synspunkt på alt dette?

- Det er trøyst i å tenke på at det som gjer oss frelste og trygge på Guds nåde ikkje er våre eigne gjerningar, men Jesu gjerningar.

- Eg las ein del sider i ei bok i dag, av ein som heiter Craig Keener. Han skriv om eit nytestamentleg syn på kvinner og ekteskap. Det som gjer Keener til ein spesielt interessant teolog, er at han har svært god kunnskap om den antikke kulturen. Då får han tydelegare fram forskjellar og ulikskapar mellom kulturen og formaningane i NT.

Eg las om hans tolking av Ef. 5. Her oppfordrar Paulus til å "underordne dykk under kvarandre." Spørsmålet er no om Paulus her siktar til gjensidig underordning mellom alle kristne, eller om slavars og kvinners underordning er den konkrete utmyntinga av den generelle formaninga. Det spørsmålet skal eg la liggje no.

Men Keener skriv ein del om underordning og ekteskapssyn i den romerske og greske antikken. Her vart det i regelen lagt stor vekt på at kvinna skulle vere lydig mot mannen og underordne seg han. Kvinna var mannens eigedom. Men t. d. Pliny kunne også leggje ganske stor vekt på at mannen skulle vere god mot kona.

Keeners poeng, som eg trur han har rett i, er at - uavhengig av kva Paulus konkret måtte meine om kvinners underordning under menn - går Paulus mykje lenger enn det som er vanleg når han skal tale om mannen si rolle mot kona. Mannen skal elske slik som Kristus elska kyrkjelyden.

Såleis vert det de facto ein viss type gjensidig underordning, jamvel om eg nok vil meine at Paulus formanar kona til ei særskild underordning under mannen, og poenget til Paulus blir at det nye sinnelaget som kristne har, den tilgjevande og varme haldninga, skal få sitt utspel i ekteskapet. Såleis vil eit kristent ekteskap i særskild grad bli prega av den forvandlinga som er skjedd med mannen og kona i møte med Guds nåde.

Dette har også Luther peika på. Guds nåde gjev tilgjeving. Slik:

Guds nåde
|
|
|Tilgjeving
|
\/
Mennesket

Men denne tilgjevinga fører til eit nytt forhold mellom oss som menneske. Slik:

Guds nåde
Menneske <------Tilgjeving--------> Menneske


- Eg kjøpte meg ein vinterfrakk i dag. Når eg skal jobbe som prest, tek det seg vel ikkje heilt ut å gå rundt med Helly Hansen-jakke, liksom. Eg må visst byrje å gå med skjerf no.

- Sjekk ut denne: http://quizfarm.com/run.php/Quiz?quiz_id=7095 Eg vart Wesley, visstnok. Hm.

- Gje gjerne tilbakemelding på om de likar Yellowstone-musikken, og om de har lyst til at eg skal leggje inn ein ny song.

- Ja, forresten, det var likesæle. Eg er litt usikker på kva du, Kari, ynskjer at eg skal skrive om den haldninga. Men eg kan presentere nokre refleksjonar. Likesæle er i utgangspunktet ikkje ei dygd, trur eg. Det kjem litt an på korleis ein ser det. Her kjem litt lause trådar.

Det moderne samfunnet er på mange måtar eit apatisk og likesælt samfunn. Då eg såg
Se7en for nokre veker sidan, las eg noko om korleis denne filmen freistar å røske litt tak i apati og likesæle i samfunnet. No har ikkje John Doe den beste medisin mot denne likesæla, for å seie det slik. Men problemet er konstatert.

Og årsaka til problemet er nok, for ein stor del - slik eg forstår det - å finne i det som Kierkegaard omtala som "sygdommen til døden". Mennesket er fortvila (dette er ein kjenslemessig, men også ein teologisk-eksistensiell kategori, om eg forstår Kierkegaard rett), om det enn ikkje alltid skjønar det sjølv. K. likestiller denne fortvilinga med synda. Dvs. at mennesket står i fiendskap og ufred med Gud og difor på sett og vis tapar sitt sanne sjølv, eller er på stadig flukt bort frå seg sjølv og sanninga om seg sjølv. Dette vart litt høgtsvevande, kanskje. Mine forsøk på å lese Kierkegaard, har for ein stor del til no vorte "half pages of scribbled lines".

For min eigen del er likesæle - som tilstand - knytt til ufred i sinn og samvit. Når eg derimot kjenner at eg er trygg på ...Gud, får eg raskt mykje krefter. Men dette er mi røynsle av saka, som eg sjølvsagt innser at ikkje dekker alle andres røynsler. Eg reknar med at for nokre kan likesæle vere ein tilstand som kan oppstå som konsekvens av at ein er utsliten på ulike måtar.

I visse område kan likesæle vere positivt. Til dømes overfor Gud: Eg er likesæl overfor å gjere gode gjerningar for å fortene Guds velvilje og nåde. Og det kan vere ei dygd å vere likesæl overfor freistingar og saker og ting i verda som vil dra oss bort frå Gud. Til dømes: Eg er freista til å sjå på MTV, for der er det kul musikk, men så er det også mange lettkledde damer der, og ein generell nedbrytande moral. Så eg zappar forbi, og er likesæl til det :)

Hm, no var dette berre nokre tankar, men det var kanskje ikkje det du hadde lyst til at eg skulle skrive om, Kari? Jaja. Om du, eller nokon andre, har forslag til noko anna eg kan skrive om, så køyr på.

Check it out

Sjekk Yellowstone nedst på sida.

Og så

Nei, eg kan også like diskusjonar. Men dei kan også vere problematiske. Dersom
- dei omhandlar eit eksistensielt tema. T. d. ein del tema innanfor teologien.
- dersom eg opplever at usemja er stor på eit stort og viktig område i livet, i den grad at eg opplever at ein relasjon kan bli...svekka, på sett og vis, eller vanskeleg, når ein eigentleg ikkje ynskjer at han skal vere det.

Dette er nok noko eg til dels veks av meg, i alle fall det fyrste punktet. Men generelt sett er eg ein veldig stor fan av gode og djupe samtalar, om viktige tema. Det er faktisk lite eg likar betre. I dét det dreier over på oppheta diskusjon, er eg mindre tilpass, jamvel om eg kan ha ei pliktkjensle i høve til det å seie det eg er overtydd om.

Så over til det generelle:
- fem minutt til bandøving. 1 km å gå. Eg må gå straks.
- Eg har lest om politisk islam i dag. Spennande. Norsk opinion i dette spørsmålet veit ikkje så mykje som den burde.
- Eg har lest nokre artiklar om kristen verdipolitikk.
- Eg har øvd på å messe nattverdsorda og kollektbøna.
- Eg har sett patriot games. Ein middelmådig, men underhaldande film.
- Til alle jenter: Gratulerer så mykje med dagen. Kva hadde livet vore utan dykk?
- No må eg gå!

Min Gud

Oppdatering, då

I dag har eg:

Vore på Lovisenberg.

Vurdert om det er etisk akseptabelt å ta ei studentpakke til, jamvel om eg allereie har teke ei. Men det var mykje godteri der :)

Skrive ein lang mail til ein baptistprofessor i USA (tenk det, da) Og while we're at it: Tenkt ein del på SV og KrF sine politiske profilar. Og kva som motiverer...folk til å velje å røyste på dei partia. :)

Messa Kyrie, Gloria og prefasjonen.

Lest ein vidunderleg vakker tekst i Bibelen: Luk 7,36-50. Dette må vel nesten vere min favorittekst. Kanskje. For din eigen skuld: Les han nøye, eit par gonger. Violet burning har laga ein verkeleg flott song til denne teksten. Om de har lyst, kan eg leggje han litt ut på bloggen så de får høyre.

Forsøkt å kome eit steg nærare eit friare og gladare liv, men utan så stort hell i dag, diverre.

Sett at platekompaniet har gode tilbod. Gillian Welch på tilbod = very nice.

Gledd meg til å synge "Love of my life" i morgon. Øvd også.

Lurt på kva Kathrine meinte i facebookmailen ho sendte :)

Tenkt at eg skulle skrive om likesæle, men klokka er fem på ni, og det stenger her straks. Ok: Eit par ord då: Likesæle. Apati. A-pathos. Generelt sett ingen dygd. Men i visse tilfelle kan det vere det. Eh...likesæle blir motverka av god helse, eit godt samvit og noko å leve for. ...eller noko. Dette gjekk fort og gæli (ser ikkje noko "tenkt gjennom kva likesæle er" på lista over, diverre...)

Høyrd litt på ein andakt av Ole Hallesby. Her kjem eit sitat. Hald dykk fast: "Det som avgjør om jeg kommer i himmel eller helvede, er mitt forhold til lønnkammeret."

Skriv gjerne nokre ord om kva du har gjort i dag, og om du har nokon respons på noko av det eg skriv.

Og Kari: Eg HAR plan om å skrive noko meir seriøst om likesæle, altså. (Hm...no kom eg på at du skreiv på facebook: "Ikke la det gjenta seg". Uff da: It's happening again! :D )

Jesus...og Luther

Sitat frå Sidney Greidanus: Preaching of Christ from the Old Testament

"Fred Meuser writes, 'Luther deeply loved Jesus - the beautiful. caring, human Jesus of the Gospels. Any sermon that failed somehow to hold up that Lord - whose love reached its pinnacle in his self-giving on the cross - so that others could be amazed, as he had been, and then be drawn to trust in the promises and find peace with God and with self, could no be described as preaching Christ'.

Meuser calls attention to a distinction between Luther's emphases in theology and preaching: 'Justification permeated Luther's theology, but the living, breathing, loving, serving, and suffering Christ permeated his preaching.'"

Altså: Luther peikar stadig på at denne Kristus skal vi stole på, ikkje våre eigne gjerningar eller vår eigen fromleik eller noko anna i oss sjølve. Vi skal berre setje vår lit til Kristus og hans nådetilsagn som han gjev til oss alle.


Sorry, Kari, at eg ikkje skriv om likesæle. Det kjem snart, trur eg, men eg jobbar litt med ein artikkel, og måtte berre skrive dette ned då eg las det :P

Snacks

- Retreaten var veldig fin. Lia Gård er verkeleg å anbefale. Utsikten var nydeleg, romma var fine, mange store vindauge og mykje ljos. Kapellet var også ei historie for seg :) .

Retreaten gjekk ut på å sove lenge om morgonen :), og så gudsteneste med nattverd, stille frokost, samtale med "sjelesørgjar", "andeleg lesing", Jesusmeditasjon, middag etc. etc. Ganske fin oppleving, ein får verkeleg ro og tid til å tenke. Einaste eg tykkjer var litt dumt, var at det var ein del sno. Skulle nesten vore der om sumaren, så ein kunne gått lange turar i skogen. Men det var mogleg å gå på ski, då.

Altså: Ei ganske fin oppleving, og eg reknar med at eg kjem til å reise attende dit, om enn ikkje med ei MF-klasse.

- Eg såg München. Det var ein ganske interessant Spielbergfilm med ein del interessante perspektiv på konflikten mellom jødar og arabarar. Konflikten vart forstått mest ut frå kultur, historie og geografi, men ikkje i særleg grad ut frå religion. Dette meiner eg er ein av hovudveikskapane til filmen.

- Eg fekk B på avhandlinga. Det er eg rimeleg nøgd med.

- Eg skal til Bø i praksistida. Der har eg vore mange, mange gonger. Trur det skal bli fint.

- Til Katrine: Takk for kommentarar. Det var koseleg å få. Og interessant.

- Eg las Per Lønnings kritikk av "din tanke er fri". Det var interessant. Songen tek feil. Vi er ikkje herrar over og skaparar av våre eigne tankar.

- Eg har (til no) lese Josva, Domarane, Rut og 1.2. Sam med tanke på både å fylle inn mine manglande GT-kunnskapar, og å undersøke GT nærare med tanke på Markions utfordring: Forskjellen på Gud slik han openberrar seg i GT og slik han openberrar seg i NT.

Det er forskjellar. Sjølvsagt. Ein del av Guds handlingsmønster i GT vil ikkje oppfylle krava vi i 21. århundre har til "sivilisert" oppførsel. Men desse krava er jo også til ei viss grad relative og tidsbestemte. Men for det andre: Gud er Gud. Han kan gjere som han vil.

Noko av det mest "anstøytelege", er måten Israel, med Guds vilje til grunn, utryddar folkeslaga i Kanaan, jamvel ned til spedbornet. Det er skremmande lesing. Det tok meg litt tid å kome på at dette jo dreier seg om Guds folk i forhold til heidningane (avgudsdyrkarane). Det er denne kategorien ein må sjå det heile i. Altså: Israel er Guds folk, dei dyrkar den Sanne Gud. Dei andre dyrkar avgudar og nektar å vende om til Gud. Difor vert dei straffa.

Det er ikkje lett å lese slikt. Det gjev assosiasjonar til islamsk bruk av vald i tenesta for å utrydde "avgudsdyrkarane". Samstundes: NT presenterar eit klarare og meir fullkoment bilete av kven Gud er, i Jesus. Og Jesus seier: Mitt rike er ikkje av denne verda. Og: Kom til meg alle de som strevar. Og: Elska fiendane dykkar. Og: Menneskesonen er ikkje komen for å bli tent, men for sjølv å tene og gje livet sitt som ein løysepenge.

Og likevel: Domen over dei som ikkje vender om til den Sanne Gud, er i høgste grad til stades også i Jesu forkynning. Men domen blir sett meir i eit såkalla eskjatologisk perspektiv: Domen skjer ikkje - som i GT-leg tid - "her og no", ved krig. Domen vil skje ved tidenes ende, då kvar og ein skal fram for Kristi domstol.

Eg tenker det er godt vi har Jesu ord om at han har sona våre synder, og at han ynskjer å bevare oss til enden. Jesus vil oss godt! Dette må vere hovudperspektivet og hovudbodskapen når vi forkynner at folk må vende om til Gud for å bli frelst. Så må vi i andre omgang også åtvare mot konsekvensane av å avvise Guds kall og frelse.

- No må eg gå.